Aloha Hula Hula

Czekając na koniec w Mieście Aniołów

2011-10-11T13:03:00.000-07:00

Mały powrót na Maui

2011-10-07T02:33:00.000-07:00

Są miejsca, o których istnieniu nie dowiesz się z żadnego przewodnika, wieść o nich rozprzestrzenia się “pocztą pantoflową”, a żeby je znaleźć potrzebujesz towarzystwa kogoś kto już wcześniej tam był. Szlak Commando łączący w sobie elementy wspinaczki, cavingu i cliff jumpingu to ryzykowna przygoda oraz najlepsze doświadczenie dostępne na hawajskiej wyspie Maui. Kto raz spróbował zazwyczaj wraca aby przeżyć to ponownie.

Wyspa Maui słynie ze światowej klasy windsurfingu. Jest drugą najbardziej popularną destynacją turystyczną w archipelagu w związku z czym obfituje w luksusowe hotele rozsiane wokół plaż przede wszystkim na zachodnim wybrzeżu. Jeśli jednak warunki pogodowe na surfing nie sprzyjają, a nam marzy się aktywny wypoczynek z dreszczykiem emocji istnieje miejsce, które jest w stanie to zapewnić.

Mijając miasteczko Paia jadąc dalej północnym wybrzeżem Hana Highway na wschód po kilkunastu kilometrach docieramy do prywatnego ranczo gdzie zaczyna się szlak. Zadne znaki nie doprowadzą Cię do Commando. “Buty i szorty to rzeczy, które potrzebujesz. Cokolwiek weźmiesz do plecaka będzie mokre.” Takie instrukcje dostałem przed startem.

Spacer przez łąkę doprowadza do strumienia. Brodząc przez wodę stąpając po śliskich kamieniach trasa wiedzie nieznacznie w górę. Po drodze można znaleźć drzewa guavy umilając sobie spacer smakiem egzotycznych owoców. Trudność szlaku nie polega na jego wysokości, a na rodzaju terenu jaki jest do przebycia. Wkrótce konary drzew tworzą “drabinę” po której trzeba przedostać się na drugą stronę. Do pokonania jest kilka małych wodospadów. Przy wspinaniu się po śliskich skałach jeden błąd może spowodować poważny wypadek. W końcu jaskinia długości ok. 500m stworzona przez lawę, pełna wody w środku. Swiatlo z wlotu do niej nieznacznie wypełnia przestrzeń dając znikomą widoczność. Pływanie w takich warunkach to nie lada przeżycie. Wąska szczelina wyprowadza z powrotem na świeże powietrze. Na oddalonej o kilka kroków kamienistej plaży można odpocząć nad brzegiem jeziorka i wpadającego tam wodospadu – ostatniego z 3 skoków jakie można oddać wybierając alternatywną drogę z tego punktu. Najwyższy z nich ma około 12m i nie każdy decyduje się na ten zastrzyk adrenaliny.

Szlak Commando to doskonały sposób na poczucie hawajskiej natury i ucieczka od turystycznego natłoku. Choć jest przeznaczony dla osób w dobrej kondycji fizycznej to prawdopodobnie mity o wypadkach śmiertelnych są nieprawdziwe. Na pewno pozostawia niezapomniane wrażenie i chęć powrotu.

22 h w podróży na Niemca czyli w drodze do San Francisco

2011-10-03T18:24:00.000-07:00

Z mojego podróżnego doświadczenia wynikało, że zawsze łatwo i szybko można wszystko zorganizować. Nie w USA. Tu powinni postawić znak zakaz wstępu bez karty kredytowej. Z paszportem w dłoni i gotówką w portfelu nie jesteś wystarczająco wiarygodnym turystą, a presja ludzi, którzy bez internetowej rezerwacji nie ruszają przed siebie też czyni swoje. No to uległem presji i zgodnie z zasadami miałem zamiar zarezerwować bilet autobusowy do San Francisco. Przez Internet. Problem w tym, że nie posiadam karty kredytowej, bo po co ? Na szczęście Ole, jeden z 3 niemieckich surferów, z którymi dzieliłem pokój na Maui posiada. Co z tego, jeśli podczas wpisywania danych posiadacza karty kredytowej wpisał także siebie jako pasażera. Był poniedziałek po pamiętnej niedzieli, mój błąd że mi było śpieszno. No i się zaczęło. Nic dobrego o liniach autobusowych tutaj nie mogę powiedzieć, szczególnie w ramach obsługi klienta. Nieodbierane telefony i nieodpisywanie na zapytania to niestety tutejszy standard bynajmniej w ramach tej nieszczęsnej firmy. Gdyby nie wczesna podróż na dworzec i zdwojona siła ataku na pana supervisora supervisorów z pomocą koleżanki w Seattle prawdopodobnie wciąż stałbym na autostradzie łapiąc stopa. Ostatecznie do moich rąk trafił mój bilet z niemoim nazwiskiem. Na szczęście przez 22h i 2 przesiadki nikt nie chciał porównać moich danych z tymi na bilecie i znalazłem się w San Francisco. Na pewno zaprzestałem wierzyć, że "wielka potęga światowej gospodarki" potrafi zadbać o dobrze funkcjonujący transport publiczny. Linie lotnicze padaka, autobusy mniej więcej na poziomie polskiego pks. Sprawnie działająca komunikacja miejska nieco ratuje tu sytuację.

No to jestem. W odróżnieniu do mijanych po drodze większych miast jak Portland czy Sacramento, nie wyróżniającymi się niczym szczególnym poza kilkoma wysokimi budynkami, San Francisco atakuje wrażeniami od razu. Przejazd przez długi most i wyłaniające się w oddali zabudowania miasta na pagórkowatym terenie wróżą nic więcej jak przyjemność eksploracji. Tak to właśnie się w San Francisco odbywa. Absolutnym hitem jest Golden Gate Bridge, który jest kolosem wśród mostów. Kiedy dostałem podpowiedź żeby się na niego wybrać nie wiedziałem za bardzo o co chodzi. Fakt, ładnie komponuje się z krajobrazem na zdjęciach z daleka, ale rzeczywiście trzeba do niego podejść, przejść się po nim żeby doznać jego ogromu. Imponująca budowla. Wielkie mosty to zdecydowanie mój nowy cel w trakcie podróży.

Pierwszy dzień na "lądzie" czyli bezsenność w Seattle

2011-10-03T00:25:00.000-07:00

Hello again USA. Po kilkugodzinnym pobycie w Los Angeles na samym początku i 4 miesiącach na wyspach wylądowałem w Seattle. Musiałem pożegnać się z życiem w szortach i klapkach o czym szybko przekonałem się w nocy na lotnisku kiedy zimne powietrze wdzierało się do hali przylotów okupowanej przeze mnie do czasu nadejścia światła dziennego. Udało się nawet przespać na ławce. Już trochę zapomniałem jak to bywa w podróży, ale pobudka na lotnisku, przejażdżka kolejką do centrum miasta i na ogół nie pijana przeze mnie kawa podczas przeszukiwania internetu dały mi poczucie, że znów jestem w drodze. Znalazłem dom gdzie miałem spędzić noc i klucze w rynnie. Między innymi dzięki nieustannie szczekającego psa rasy jestem-mały-szczekam-dużo szybko opuściłem lokum w celu odnalezienia świeżego powietrza i wrażeń.

Seattle od razu przypadło mi do gustu. Zobaczyłem góry dookoła miasta, wsiadłem na pokład statku na wybrzeżu w centrum i po pół godzinnej podróży spacerowałem po wyciszonej wyspie, na której każdy napotkany sklep, restauracja czy kawiarnia były jedynymi w swoim rodzaju. Przyroda jest najwidoczniej bardzo podobna, bo poczułem zapach polskiego lasu i zjadłem jerzyny z krzaka. To akurat niezmiernie fajny akcent po długim czasie w tropikach. Znane z pochmurnej pogody Seattle przywitało mnie ostatnim tak ciepłym dniem w roku jak przekonywały napisy zachęcające do podjęcia aktywności w okolicach downtown.

Potrzebuję czasu żeby z powrotem oswoić się z noszeniem długich spodni i butów. Powrót na ląd min. oznacza podróż w stronę Los Angeles skąd mam bilet do Polski. Zaczęła się długa droga do domu...

Maui czyli ostatni epizod rajskiej przygody.

2011-09-29T21:30:00.000-07:00

Koniec przygody w raju. Ostatni tydzień przypadł na kolejną, trzecią już odwiedzaną przeze mnie hawajską wyspę Maui. Pierwsze chwile po wylądowaniu nie wróżyły niczego dobrego. Kierowca autobusu- palant nie chciał mnie wpuścić z bagażem do środka. Dobrze, więc na początek piesza przechadzka. Moje plecaki ważą już łącznie 30kg czyli 10 więcej w porównaniu z ich przedhawajską wagą. Daje to nienajlepszy komfort noszenia ich na długie dystanse. Udało mi się przejść około 3km zanim zmieniłem sposób łapania stopa z aktywnego na pasywny. Wailuku to wyjątkowo nieturystyczna miejscowość skali całej wyspy. Choć początkowo nie przemawia do odwiedzającego swoim urokiem to połozona w sąsiedztwie dolina Iao, czyli wygasły krater, sprawia całkiem przyjemną "tapetę" do tego industrialnego obrazka. Hostel na pierwszy rzut oka raczej też odstrasza swoją lokalizacją i wyglądem w środku. Jednak darmowe wycieczki, które są w jego świadczeniach, jakuzzi, hamaki i rozrywkowa atmosfera szybko pozwalają się zadomowić i poczuć na prawdę dobrze.

Maui rozwinęło swoją bazę turystyczną wzdłóż wybrzeża. W odróżnieniu od zatłoczonego Honolulu na Oahu w okolicach Waikiki, gdzie znajduje się większość bazy noclegowej na wyspie, na Maui hotele i luksusowe resorty rozmieszczone są wzdłóż wybrzeża nie powodując uczucia tłoku, choć rozprzestrzeniają "turystyczną papkę".

Na wyspie jest co robić. Jako kolejna nie jest podobna do swoich sąsiadek w archipelagu. Spędziłem tam tydzień bardzo aktywnie i nie udało mi się dotrzeć w jej każdy zakątek. Na Maui spotkała mnie też najlepsza hawajska przygoda jaką zdołałem przeżyć. A wydaje się, że można jej nieprzeżyć. Commando hike czyli szlak w górę strumienia, wspinaczka na mniejszy wodospad, przedzieranie się przez jaskinię/tunel pęłną wody, pokonywania odcinków wpław i to co najbardziej podnosi adrenalinę, 3 skoki z wodospadów. Największy ma 15 metrów i na prawdę jest przerażający, wielu ludzi robi odwrót i wraca okrężną drogą. Szczęście w nieszczęściu jeden z uczestników naszej "ekspedycji" przy skoku do wody zgubił kamerę więc zmusiło nas to do powrotu następnego dnia. Podejrzewam, że zrobiłbym to jeszcze wielokrotnie gdyby czas mi na to pozwolił. O tej przygodzie nie można dowiedzieć się z przewodnika. Trzeba znać kogoś kto tam był żeby poznać drogę. W ten sposób eliminuje się też ludzi, którzy mogliby zrobić sobie krzywdę po drodze.

Piekna krajobrazowo jest też droga do Hana czyli podróż krętą drogą z widokiem na ocean na północnym wybrzeżu. Nie można też zapomnieć o niedzieli każdego tygodnia na Little Beach gdzie przy zachodzie słońca i rytmie bębnów trwa hawajski trans. Możnaby nazwać to imprezą, ale to zdecydowanie coś znacznie więcej.

Cóż 4 miesiące na Hawajach dobiegły końca. Życzę sobie żeby tam jeszcze kiedyś wrócił. Zakochałem się w tych wyspach które odwiedziłem. Lokalna kultura, przyroda i styl życia złapały mnie w sidła i chyba odwiedziny w amerykańskich miastach to już raczej poczekalnia przed powrotem do domu. Całe piękno podróży pozostawiłem za sobą...

Przed jednym z hoteli na zachodnim wybrzeżu

Opuszczony dom w stylu chińskim na plaży w okolicach Paia

Widok wgłąb lądu

Sklepy w miasteczku Paia

Pola trzciny cukrowej, w oddali dolina Iao

Światowej klasy windsurfing na plaży Hookipa

Iglica skalna w dolinie Ioa

widok z doliny na miasto

"Red Sand Beach" w okolicach Hana na wschodnim wybrzeżu

wschodnie wybrzeże

zachód słońca na plaży Hookipa

wyzwanie w dżungli czyli Commando Hike

"plaża" na trasie Commando

z powrotem w hostelu i moje "łóżko" na ostatnie 2 noce

Relax w Hilo czyli trwaj wiecznie chwilo

2011-09-18T14:51:00.000-07:00

Wszystko co dobre szybko się kończy. Tydzień beztroski dobiega końca, plecak znów wypełniony jest po brzegi i jutro odlatuję na Maui.

O Hilo napisałem już kilka słów w poprzednim poście. Zapomniałem dodać, że to statystycznie najbardziej mokre miasto USA, gdzie pada 2 z 3 dni w roku. Rzeczywiście regularne deszcze można zaobserwować, ale przez cały tydzień pobytu nie przeszkodziły mi one w doznawaniu okolicy i cieszenia się jej urokami.

Na pierwszy rzut oka w mieście nie dzieje się zbyt wiele. Kilka knajp, sklepów z pamiątkami, rynek, markety, stacje benzynowe. Po kilkunastu minutach spaceru można ogarnąć nadbrzeżne centrum. Dalej są parki, plaże, dzielnice mieszkalne, hipermarkety czyli to co zwykle w mieście bywa. Wspomniane Downtown odznacza się historyczną budową. Niedalej jak dziś rano w kino-teatrze Palace z 1926 roku byłęm uczestnikiem pokazów lokalnego śpiewu, tańca i muzyki performowanego przez małżeństwo Hawajczyków. Występ wzbogacony historycznymi legendami oraz filmem z połowy lat 90tych stworzonym przez Hawajskie Biuro Turystyki. Tam właśnie Hilo wyglądało zupełnie podobnie do obrazu z chwili obecnej. Osobiście wolę takie miejsca niż kurorty nastawione na konsumpcyjnych turystów.

Nasyciłem się codziennymi wizytami w kinie. To z powodu ceny biletu za jedyne 1,5$. Stałem się też cyklicznym klientem Bueno Burrito, gdzie po raz pierwszy zetknąłem się z tym smacznym i pożywnym, meksykańskim odpowiednikiem tureckiego kebaba. Proszę się nie zmylić. W smaku oba nie są w ogóle podobne i obstawiam, że meksykańska wersja fast fooda jest zdrowsza. Teraz mam atak na "zdrowe" odżywianie. Znajduję więcej energii na codzienne bieganie w miejscu gdzie corocznie odbywają się zawody Ironman.

Poza tym odkryłem lokalną scenę deskorolkową. Chłopaki w magazynie obok hostelu wybudowali sobie minirampę, jest to aktualnie jedyny skatepark w Hilo i tam odbywają się spotkania pasjonatów deski.

Kilka kilometrów pod górkę ulicą, na której jest mój hostel i można obejrzeć wodospad Rainbow, spacer w sam raz na poranny rozruch :) Są jeszcze parki i plaże. Okolica mimo, że znacznie spowolniła tempo działania nie pozwoliła mi się nudzić.

Ciekawe co dostarczy Maui !

Big Island czyli lawa, palmy i plaże

2011-09-15T14:25:00.000-07:00

Stąpanie po ziemi ukształtowanej przez wulkany to niecodzienne doświadczenie. Szczególnie kiedy są one nadal aktywne, a wydostająca się do oceanu lawa wciąż zwiększa powierzchnię wyspy. Będąc największą i zarazem najmłodszą w archipelagu Duża Wyspa, jak potocznie jest nazywana, Hawaii to miejsce występowania pięciu gór wulkanicznych i dwunastu stref klimatycznych. Lączy w sobie rajskie piękno tropikalnej zieleni i oceanu oraz piekielną wizję bezkresu czarnej, zastygłej lawy tworzącej grunt pod stopami i niesamowite formacje skalne.

Wybierając się na hawajską Big Island należy zaplanować wypożyczenie samochodu. I to najlepiej takiego z napędem na cztery koła. W innym wypadku nie uda się dotrzeć do miejsc szczególnie ciekawych, zarówno krajobrazowo jak i kulturowo. Wyspa oferuje wystarczająco dobrą infrastrukturę pozwalającą swobodnie przemieszczać się w jej granicach, jednak słabo rozwinięta sieć autobusów lokalnych, górzysty teren i wyboiste drogi w wielu miejscach zainteresowania, wymuszają pożyczenie auta terenowego.

Dobrze, mamy auto. Przejechanie wyspy dookoła z szybkim odwiedzeniem najciekawszych miejsc to minimum 3 dni. Szybciej się nie da i nie ma to sensu. Nie ma części, którą możnaby "odpuścić". Kontrasty klimatu i krajobrazu to najciekawsze doznania podczas podróży samochodem przez wyspę. Ludzie osiedlający się w przepięknej dolinie Waipi'o, zachód słońca ponad chmurami na szczycie wulkanu Mauna Kea (4207 mnpm) i obserwacja gwiazd, wizyta w Parku Narodowym Wulkanów z aktywnym kraterem Kilauea, wodospad Akaka, skansen Pu'uhonua, czy rajskie plaże jak Hapuna to tylko niektóre z niepowtarzalnych miejsc. Do tego dochodzą liczne aktywności jak zwiedzanie jaskiń kajakiem na zachodnim wybrzeżu Kona, gdzie również jest szansa pływania z delfinami czy podziwiania podwodnego świata w otoczeniu rafy w zatoce Kealakekua, do której dopłynął kapitan Cook. Surfing głównie dla ambitnych z wyzywającymi skałami lawy pod powierzchnią wody. Nie nudzić się tu będą też zwolennicy pieszych, górskich wycieczek czy jazdy rowerem. Wszystko to sprawia, że Big Island ma wiele do zaoferowania na jeszcze większej przestrzeni.

Wybór jest całkiem spory jeśli chodzi o zakwaterowanie. Szczególnie warte uwagi są bardzo tanie pola campingowe usytowane na wybrzeżu. Co prawda nie jest bardzo łatwo do nich trafić, szczególnie gdy jest ciemno i nie wszystkie mają całodobową ochronę, ale poranny widok otoczenia wynagradza trud dotarcia w miejsce spoczynku. Na trasie dookoła wyspy nie ma problemu ze znalezieniem hoteli czy pensjonatów, ale pamiętać należy o specyficznym cyklu życia mieszkańców i małym prawdopodobieństwie znalezienie niezarezerwowanego noclegu po godzinie 21.

Główne ośrodki cywilizacji to niewielkie miasteczka Kailua-Kona na zachodnim wybrzeżu i Hilo na wschodzie. To pierwsze przyciąga głównie zwolenników turystycznych kurortów ze swoim nadbrzeżnym bulwarem restauracji i barów oraz bliskość do pięknych plaż z białym piaskiem. Cieszy się natomiast nieprzychylną opinią w stosunku do lokalnych nastawionych negatywnie do turystów. Hilo poza swoją historyczną zabudową oferuje odwiedzającym prawdziwy, lokalny klimat oraz otwartych i sympatycznych ludzi zawsze skorych do pomocy czy pogawędki. Co prawda życie nocne nie tętni do późnych godzin nocnych, ale bogactwo wydarzeń kulturalnych zajmuje czas wystarczająco podczas dnia, a wieczorem można spocząć przy kavie w skorupie kokosa.

Kava, a raczej 'Awa jak właściwie nazywają ten napój polinezyjczycy to historyczny wywar spożywany na zimno. Jego celem było i jest zrelaksowanie się. Podobno służył kiedyś do rozwiązywania konfliktów. Najpierw spożywano napój, następnie przystępowano do rozmów. Wtedy do akcji wkroczył kapitan Cook ze swoją świtą. Ci pokazali jaki "cool" jest alkohol i od tego czasu pozycja 'awy stopniowo słabła. Niemniej wciąż są ludzie, którzy kultywują jej picie, jej działanie psychoaktywne jest prawie nieodczuwalne lub działa jak placebo. Wciąż to zupełnie inne doznanie, które dopełnia wizytę w tej części globu.

Innym zaskakującym (lub nie) zjawiskiem jest wszechobecna woń konopii. Krótko mówiąc pali się wszędzie i wychodzi na to, że nikt specjalnie nie robi z tego problemu. Można zaobserwować wielu "przesiedleńców", którzy zostali na wyspie między innymi z powodu liberalnego podejścia do tej ustawowo nielegalnej używki. Nie mam zamiaru tego osądzać, ale wszyscy wydają się zadowoleni z takiego obrotu sprawy :)

Bye bye Oahu

2011-09-11T00:52:00.000-07:00

Ostatni tydzień na wyspie Oahu, ostatni tydzień pracy w hostelu, ostatni tydzień na kolekcjonowanie materiału do pracy magisterskiej. Wszystko złożyło się w bardzo intensywne działanie dzień po dniu. Jak zwykle udało się choć odkładanie powinności na ostatnią chwilę kiedyś doprowadzi mnie do szaleństwa.

Skorzystałem z oferty właściciela hostelu - Marka i wybrałem się w ostatnią podróż dookoła wyspy vanem z pierwszymi Polakami jakich spotkałem na Hawajach. Dwóch chłopaków spod Krakowa przybyło dzień wcześniej i mieli szczęście, a ja towarzystwo. Ich doświadczenia podróżnicze dały nam dzień pełen globalnych wrażeń i dyskusji o tym gdzie, co, jak, za ile i dużo więcej. Podróż wybrzeżem nigdy się nie nudzi i zawsze powoduje szok spowodowany pięknem krajobrazu. Podróż vanem w odróżnieniu od transportu publicznego daje możliwość nieograniczonych postojów w punktach widokowych czego w zasadzie wcześniej nie zaznałem.

Niedziela była moim ostatnim dniem. Oprócz rekordu przepracowanych godzin, był to czas pakowania, niedzielnego grillowania dla gości, drinków z managerem i hostelową ekipą plus nadchodząca za kilka godzin podróż w nieznane.

Bye bye Oahu, hello Big Island.

Skydiving czyli latanie uzależnia

2011-09-08T00:01:00.000-07:00

-Skacze w sobotę. Jedziecie ze mną ?

-W ta sobotę ?

-W następną. To nasza ostatnia okazja przed wyjazdem.

-Racja. Skaczemy.

Tym oto prostym dialogiem skompletowałem 6osobową załogę pracowników Seaside Hawaiian Hostelu, która kilka dni po zaistniałej rozmowie miała wykonać swój pierwszy skok spadochronowy. Ekscytacja przeszywała każdego przez najbliższe dni, a sobota zamieniła się na czwartek, dzięki czemu nasz skład mogła zasilić także Ella -jedyna przedstawicielka płci pięknej w tym podniebnym szaleństwie.

Dodatkową mobilizacją do skoczenia była stosunkowo niska cena, nie licząc kosztu foto-video, z czego zresztą zrezygnowaliśmy. Krótkie szkolenie, podpisanie papierów o tym, że nie będziemy nikogo winić za ewentualny uszczerbek na zdrowiu bądź śmierć i możemy przystąpić do... czekania. Cierpliwość nie jest moją najlepszą stroną i rozochocony lądującymi śmiałkami jeden po drugim nie mogłem doczekać się swojej kolejki. Adrenalina o dziwo nie zaatakowała aż do ostatniej chwili czyli siedzenia w samolocie będąc przypiętym do swojego partnera odpowiedzialnego za prawidłowy przebieg akcji i w rezultacie otworzenie spadochronu. Nie ma tam już za bardzo wyjścia. Można pewnie zrezygnować i wylądować na ziemi w samolocie, ale nie o to tu chodzi :) 60 sekund spadania z blisko 5km odczułem jak 20 sekund, a jedynym rozczarowaniem była chwila kiedy poczułem że otwiera się spadochron. W sensie, że już po wszystkim. Fenomenalne uczucie wolności podczas spadania sprawiło, że samodzielne skakanie stało się moim nowym celem. Stanowczo polecam !

Drużyna prezentuje wypadanie z samolotu

Firma prowadzona przez Francuza, której powierzyliśmy swoje życie na parę chwil.

Dłużące się oczekiwanie to najmniejsza frajda z całego zamieszania.

A to niewygodna fotka dla nas obojga :) Gość który przypięty mi był do pleców -Brian, przygotowuje mnie do lotu.

Bezsprzecznie najlepsze widoki na wyspę przy okazji tej przygody.

Mission complete

To nie Hollywood, tu jest piękniej !

2011-09-07T23:29:00.000-07:00

Jeśli chcesz poznać bardziej miejsce w którym jesteś, musisz "wejść" w jego kulturę. To nie jest specjalnie odkrywcze stwierdzenie, ale nie ogranicza się też ono tylko do spacerów po lokalnych zakamarkach i obserwacji otoczenia oraz zachowania zamieszkałego tą okolicę społeczeństwa. Żeby na prawdę poczuć klimat okolicy trzeba zrozumieć co myślą Ci ludzie. Można zaprzyjaźnić się z lokalesami. Zazwyczaj wtedy zaprowadzą Cię oni w miejsca, o których przeciętny odwiedzający nie wie. Jeśli nie ma czasu ani chęci na takie spoufalanie zawsze można zaczerpnąć ich inspiracji poprzez wgląd w twórczość. Mowa tu konkretnie o filmie. To na tyle uniwersalne źródło przekazu, że można przy okazji zaczerpnąć kultury na wielu płaszczyznach. W Indiach np działa to znakomicie. Bolywood jest tak duże i rozpowszechnione, że ciężko nie zachaczyć o któreś z kin w nawet najzadupniejszym prowincjonalnym mieście. Są oczywiście kina sieciowe z wieloma salami i śmierdzącym popcornem oraz cenami biletów odpowiadającymi niemal polskim, ale nie zabiły one jeszcze wielu obiektów jednosalowych, które zawsze mają osobną historię i klimat. Oczywiście w nich także można kupić popcorn, chipsy i kolorowe napoje. Za to ten papierowy rożek do trzymania prażonej kukurydzy jest w każdym kinie inny...

Przenieśmy się z powrotem do USA, tfuuu, na Hawaje. Tylko dzięki Honolulu Weekly udało mi się wyszukać pokaz filmów krótkometrażowych Ohina co można przetłumaczyć mniej więcej jako "zjednoczenie". Zmęczony już wizytami w wspomnianych sieciowych multipleksach i twórczością gigantów filmowych z Californi byłem całkiem podekscytowany już drugą wizytą w Doris Duke Theatre będący częścią Akademii Sztuk w Honolulu. Pierwszą wizytę odbyłem w tym miejscu podczas festiwalu filmów surfowych. Nie zawiodłem się. Niemniej alternatywna scena filmowa w stolicy Hawajów ma się mniej więcej tak jak muzyczna. Powiem tak, nikt w Bydgoszczy nie powinien narzekać na frekwencję podczas imprez muzycznych, bynajmniej tych z elektroniczną muzyką, porównując to z sytuacją tutaj. Co prawda w tym miejscu popcornu nabyć nie można. Sala kinowa, jakimś sposobem zapomniałem jej sfotografować, bo w zasadzie nie zwykłem robić zdjęć w kinie. Niech będzie, że wygląda jak Adria na ul. Toruńskiej w przed chwilą wspomnianym mieście. W programie chyba 10 filmów krótkometrażowych z kilkoma przerywnikami reklamującymi wydarzenie, prześmiewczo stosunkujących się do Hollywood.

Tematyka produkcji była różna. Widać zaawansowanie sztuki filmowej oraz przede wszystkim, że to zostało wyprodukowane przez ludzi z pasją. Problemy poruszane to min. co dzieje się gdy nagle wszędzie braknie paliwa. Proste. Bierze się deskę surfingową pod pachę i idzie pływać, później łowi się rybę, smaży ją przy okazji smażąc co innego i odczuwa się radość. Były też filmy zabawne, refleksyjne, animacje i próba horroru. Po projekcji pogawędka z twórcami. Każdy z nich ma swoją pracę, a film traktuje jako hobby. Są to głównie rodowici Hawajczycy, którzy pielęgnują swoją pasję. Wszystko jest ideowo piękne, a wg mnie takie filmy są warte uwagi. Rezultat jest inny. Na widowni zasiadło może 30 osób, a reszta prawdopodobnie wybrała kinoplexy, popcorn i hollywoodzką komercję. Wciąż łatwiej być idealistą na Hawajach, gdzie od Oceanu dzieli kilka kroków, a klapki, szorty i hamak to głównie to czego do przeżycia potrzeba...

Seaside Avenue. Tu mieszkam. Tu się każda przygoda kończy i zaczyna. Za żółtym znakiem skręcam w prawo i wracam do pracy. Uwielbiam te góry w tle, które widać niemal w każdym punkcie długiego i wąskiego Honolulu.

Lanikai czyli kontynuacja jeszcze niezdobytych celów

2011-08-30T23:46:00.000-07:00

Pobyt na Oahu wielkimi krokami zbliża się do końca. Wciąż pozostało kilka miejsc bez których odwiedzenia nie chce za bardzo ruszyć się dalej. Jednym z nich jest plaża Lanikai. Podobnie jak schody do nieba, próbowałem ją "zdobyć" kilkukrotnie. Jej trudność polega na tym, że autobusem da się dotrzeć tylko do miastka Kailua na północnym wschodzie i dalej trzeba wybrać się pieszo, a po drodze czeka piękny Kailua Beach Park, popularny dla Kitesurferów i na tyle atrakcyjny, że zawsze na tym odcinku zatrzymywałem swoją wędrówkę. Tym razem nie było odwrotu. Okazało się, co zresztą nie było wielką niespodzianką, że plaża Kailua od Lanikai dzieli mały spacerek, a po drodze można zdobyć jeszcze piękniejszą perspektywę wielokrotnie odwiedzonego miejsca.

Plaża Kailua w pełnej okazałości:

Początek dzielnicy (miejscowości?) Lanikai

Jeden z przesmyków na, jak twierdzi wielu, najpiękniejszą plażę Oahu

Domostwa nad samym brzegiem nasuwały mi głównie pytanie, ile kosztuje tu posiadłość.

2 wyspy pięknie wkomponowane w niesamowity odcień wody poza ładnym wyglądem są celem kajakarzy, którzy oprócz kitesurferów najliczniej pojawiają się w tej części wyspy.

Innym nieustannie wzrastającym rodzajem turystyki są śluby. Poniżej mało entuzjastyczna japońska para w towarzystwie fotografa i dwóch pań, jak domniemam fryzjerki i wizażystki. Świetna rozrywka dla oglądających, czego nie powiedziałbym o parze biorącej udział w przedsięwzięciu. Wymarzony ślub na Hawaii ;)

Piątka przy Lanikai przybita, jadę dalej...

Schody do nieba czyli do trzech razy sztuka

2011-08-25T13:23:00.000-07:00

Udało się!

Dopiero teraz oglądając zdjęcia dociera do mnie informacja, że w końcu dokonałem prawdopodobnie najbardziej niesamowitego wyczynu oferowanego przez Oahu, bynajmniej w kategorii "nie odrywania stóp od ziemi".

Brak pomyślności wcześniejszych prób poskutkował np brakiem wpisu do serii zdjęć "Kiedy diabeł nie mówi dobranoc" więc najwyższy czas na wyjaśnienia.

Pierwszą próbę zdobycia Haiku (właściwa nazwa schodów do nieba) podjęliśmy w czasie świętowania urodzin Times'a. Wtedy podekscytowani wyzwaniem w 5 osobowej grupie przed 2 w nocy wsiedliśmy w taxi mające nas zawieźć do Kaneohe - miasta, gdzie przy pomocy informacji z internetu i gpsu w telefonie chcieliśmy znaleźć schody. Podobno jest ich ponad 4000 tysiące i prowadzą na szczyt góry. Powody dotarcia tam w środku nocy są dwa. Chęć zobaczenia wschodu słońca po dotarciu na szczyt oraz strażnik , który zaczyna swoją zmianę o 3. On z kolei pilnuje żeby nikt na górę się nie wdrapywał, ponieważ rząd Hawajów po remoncie i renowacji schodów zamknął je dla użytku publicznego. Co oczywiście zadziałało jak doskonały chwyt marketingowy z ich strony i jeszcze bardziej wzbudziło nasze zainteresowanie zdobyciem szczytu. Przygotowanie do akcji mimo wszystko mieliśmy średnie. Brak latarki, światło tylko z telefonu i bardzo ogólną informację jak znaleźć schody do nieba. Szybko rzeczywistość zweryfikowała nasze zamiary. Błądzenie najpierw po dzielnicy domostw w poszukiwaniu właściwego wejścia na szlak. Przeciskamy się w końcu przez dziurę w płocie i dalej spacerujemy już w środku ciemnego lasu, gdzie cywilizacja objawia się tylko betonowym podłożem. Adrenalina zaczyna się podnosić, a my podążamy wskazówkami w rodzaju skręć w lewo, skręć w prawo, szukaj wydeptanej ścieżki. Choć oczy przyzwyczaiły się do ciemności to wciąż środek lasu i nocy. Jedyne światła to te na autostradzie biegnącej ok. 150 m nad nami. Po dłuższym spacerze docieramy do długiego, opuszczonego baraku. To nie jest sympatyczne odkrycie w takich okolicznościach kiedy jak w moim przypadku występuje strach w ciemności i zbyt liczna znajomość horrorów :) Był to najwyższy czas pogodzić się z faktem że zabłądziliśmy co nie oznaczało jednak odwrotu tylko powrotu tą samą drogą i szukaniu kolejnej. Fantazja zaprowadziła nas przez bardzo małą szczelinę w płocie w środek lasu wyimaginowaną ścieżką gdzie po dłuższej chwili przedzierania się przez haszcze dotarliśmy do kolejnej ścieżki. Możnaby dodać jeszcze kilka opisów naszej mozolnej tułaczki w nieokreślonym kierunku, w rezultacie której dotarliśmy do schodów za późno. Strażnik był już na miejscu i mimo wszelkich pytań o to kiedy idzie do toalety albo odwróci się w przeciwnym w kierunku, w końcu nawet oferowaliśmy zapłatę. Gość był nieugięty i próba wejścia na górę wg jego ostrzeżeń zakończyła by się wizytą na policji. Odpuściliśmy. Nie ma co też szczegółowo opisywać dalszych działań kiedy z polotem fantazji postanowiliśmy wspinać się środkiem lasu po głazach żeby nieokreślonym sposobem obejść strażnika i znaleźć schody. W końcu poddaliśmy się i w brudnych butach i obdrapani autobusem wróciliśmy do Waikiki.

Próba druga. Około 2 tygodnie później. Zauważywsy, że dwójka Hiszpanów z naszego hostelu wypożyczyła samochód postanowiłem zaproponować im wycieczkkę pełną wrażeń i pięknych widoków. Za pośrednictwem innych hiszpańskojęzycznych ludzi jak najbardziej szczegółowo i nawet trochę z przesadą opowiadałem o tym wyczynie. Pośrednictwo osób trzecich spowodowane było ich znikomą znajomością angielskiego. Ok, chłopaki zdecydowali się podjąć wyzwanie. Następny dzień minął na wzajemnych uśmiechach i powtarzaniu godziny wyjazdu. Jedziemy, mają gps w samochodzie więc idzie jak po maśle. Docieramy na miejsce, odnajdujemy płot do przeskoczenia, no i się rozmyślili. Nie będę ukrywał frustracji i zirytowani postawą Panów, ale ich chęć przygody najwyraźniej została zabita przez obawy.

Próba ostateczna. Tym razem startujemy z północnego wybrzeża. Ostatni autobus nie przyjeżdża, albo był za wcześnie. Godzina 23, cały czas mamy nadzieję że się uda. Pierwszy samochód zabiera nas mniej więcej połowę trasy, a kierowca po drodze funduje nam darmowe zwiedzanie pokazując pięknie oświetloną świątynię. Czekamy pod supermarketem 7 eleven na kolejną okazję. Tym razem z pomocą zatrzymuje się pick up i jedziemy na pace oglądając wybrzeże nocą z wiatrem we włosach. W końcu Kaneohe, Haiku Road. W oddali widać już autostradę nad miastem. Jej wysokość to dopiero mała część wędrówki po schodach do nieba. Tym razem dużo szybciej udaje znaleźć się właściwe wejście, nie udaje się popełnić tych samych błędów. Znów docieramy do opuszczonego baraku, adrenalina wzrasta, szukamy dalej. Jest dziura w płocie, tym razem właściwa. Błoto i wszechobecna wilgoć zaczynają przesiąkać ubrania. Nerwowo spoglądam na zegarek czy aby na pewno tym razem się uda. Jest znak. "Sorry, we're closed", co brzmi mniej więcej jak "Witamy serdecznie, właśnie dotarłeś do schodów do nieba". Bardzo szybko pokonujemy 2 zamknięte bramki i dość żwawo zaczynamy pokonywać pierwszą partię schodów. Jest środek nocy, mamy jedną latarkę czołową. Dookoła ciemno, a schody momentami przypominają bardziej drabinę. Każdy chwyt poręczy przed kolejnym krokiem ściskam możliwie mocno. Pierwsza platforma. Widać światła miasta i już na tym etapie oddaloną autostradę. Schody, druga platforma. Zaczynamy wchodzić w chmury, nie widać nic, zbocza wydają się urwiste i strome. Takie na prawdę są, ale w ciemności efekt się wzmaga. Około 4 jesteśmy na szczycie. Przemoczeni, dookoła mokro. Mamy zapas snaków, wody i wino. Oczekiwanie to nic przyjemnego. Bezruch powoduje zmęczenie i senność. Cały czas jest ZIMNO! Na szczyt dobija jeszcze 2 grupy. Razem jest nas 10 osób. 6:15 wschodu słońca nie widać. Czasem przez chmury przebija się widok. W końcu decydujemy się schodzić. Stopniowo widok się przejaśnia, następuje niekontrolowany wybuch śmiechu i ogólna radość kiedy w końcu widać pełną panoramę. Droga w dół jest łatwa i już wcale nie taka straszna. Na dole czeka strażnik, starszy gość ze swoim motocrossem i kolorowymi włosami. Przyjacielska rozmowa o tym jak się nam podobało i wskazówki jak najszybciej się wydostać do cywilizacji. Do końca dnia chodziłem bez butów i pierwszy raz od dawna doceniłem słońce. Plan w końcu został zrealizowany, mogę opuścić Oahu.

Budynek na szczycie w ktorym smierdzialo uryna, ale chronil od wiatru

widok na szczycie

platforma nr 2

jest i wschód

tu było jak na drabinie

to autostrada widoczna z góry jak mała tasiemka

go hard or go home !

radość z sukcesu

2011-08-21T01:30:00.000-07:00

Sunday Funday

2011-08-10T16:00:00.000-07:00

Poza popularnym surfingiem, hawaje oferują znacznie więcej możliwości aktywnego wypoczynku. Poniższa relacja video to wycieczka na północne wybrzeże czyli North Shore gdzie pośród małych miejscowości i spokojnego tempa życia trafiliśmy do jednego z lepszych miejsc do oglądania lokalnej, podwodnej fauny z zestawem masko-rurkowym zwanego Shark's Cove. Choć rekiny tam nie występują, łatwo napotkać mniejsze, niezbyt płochliwe ryby cieszące oko podczas pływania w tym naturalnym "akwarium".

Waimea Beach Park to z kolei poza piękną plażą możliwość podniesienia poziomu adrenaliny. Skały na krańcu plaży cieszą się popularnością wśród osób lubiących dreszczyk emocji.
Z braku rozkładów jazdy na przystankach nigdy nie wiadomo kiedy przyjedzie autobus. Mało kto się tym przejmuje, ponieważ nikt się tu nie spieszy. Zawsze jednak istnieje możliwość wyciągnięcia ręki i złapania "stopa", co działa szczególnie łatwo na północnym wybrzeżu.

Po wyczerpującym dniu pełnym wrażeń warto zatrzymać się w historycznym miasteczku i kolebce surfingu - Haleiwa, gdzie w weekendy tłumy ustawiają się w kolejce aby zasmakować orzeźwiającego, hawajskiego przysmaku jakim jest "Shave Ice" co zasadniczo jest niczym więcej jak dużą ilością pokruszonego lodu oblanego kolorowymi, chemicznymi syropami. Kolejki świadczą o tym, że to może smakować. Kwestia gustu.

2011-08-06T12:43:00.002-07:00

Poszukiwanie wydarzeń artystycznych w dzielnicy chinatown to już tradycja. Choć poprzednie dwie próby skończyły się niczym więcej jak imprezą to wcale nie będąc rozczarowanym tym stanem rzeczy postanowiłem kontynuować pierwszopiątkowe poszukiwanie kulturalnych wydarzeń.

Znowu w drodze.

2011-08-03T23:32:00.000-07:00

Postanowiłem poprawę częstotliwości wpisów więc oto jest krótka relacja kolejnej wycieczki. Ciężko powiedzieć w nieznane, bo docelowe miejsce -Waimanalo mijałem już wcześniej kilkukrotnie podróżując dookoła wyspy. Zachęcony opowieścią kogoś w hostelu zapragnąłem wykorzystać swój czas zwłaszcza, że więcej pojawiło się w moim kalendarzu dni pracujących od 8 rano, a także stopniowo zmniejsza się moja cierpliwość do ludzi. Czyli trzeba wykorzystywać każdą nadarzającą się okazję na oderwanie od życia w mieście. Choć po raz kolejny oczekiwanie autobusu wymagało długiej chwili w rezultacie udało się "odkryć" kolejną plażę. Już chyba pisałem, że ta część wybrzeża podoba mi się najbardziej. Otoczona górzystym terenem, stosunkowo pusta plaża krajobrazowo daje to czego oczekuję od rajskiego miejsca. Ucieczka z miasta zawsze fajna.

Sunset hunting

2011-08-02T17:02:00.001-07:00

Zachody słońca mają to do siebie, że zawsze są ładne. Tym bardziej fotogeniczne. Jako, że z powodu godzin pracy nie miałem zbyt wielu okazji do kontemplacji tego widoku każdą kolejną wykorzystuję w miarę możliwości. Ostatnio np urządziliśmy sobie wieczorne bieganie. I tak dobiegliśmy do celu w parku kiedy słońce było już nisko, a dodatkowo obok trwał lokalny festiwal muzyki reggae. Atmosfera budująca motywację natychmiastowo.

Tym razem porzuciłem biegowe buty, zamiast tego biorąc rower i aparat żeby uchwycić duże żółte koło chowające się w ziemię, z wodą na pierwszym planie. Nawet surfer załapał się na zdjęcie. Punktem widokowym był wschodni kraniec Waikiki więc brak wieżowców może być nieco mylący, ale w głównym obszarze zainteresowania tak to mniej więcej się prezentowało.

Magiczna wyspa

2011-08-01T04:49:00.000-07:00

W przytłaczającym niedzielnym tłoku nie warto udać się na waikiki. Mimo, że plaża nie jest aż tak zatłoczona jak europejskie w sezonie letnim, ale mimo wszystko liczne rzesze surferów czekających na fale nieco zbyt licznie okupują spoty. Doskonałym wyjściem miało być kino z klimatyzacją jako, że niedziela postanowiła być bezwietrzna co rzadko tu spotykane. Plan poległ przy konfrontacji z tłumem ludzi wyczekujących w kolejce i braku dostępnych biletów. Szybka ucieczka od tłoku w centrum Honolulu. Wydawałoby się niemożliwe. A jednak istniejący Ala Moana Beach Park, przed ogromnym centrum handlowym zwanym również Ala Moana, przedłużony jest półwyspem. Magiczną Wyspą jak wynika z oryginalnej nazwy. O ile na plaży bliżej ulicy są tłumy to na koniec półwyspu mało kto chce się wybrać, a jest tam druga ustronna plaża i coś czego nawet się nie spodziewałem. Półtora metra pod poziomem parku jest kawałek piasku otoczony kamieniami z widokiem na krater Diamond Head. Ludzi spacerujących ponad głową nie widać więc w sumie pozostaje wrażenia bycia na bezludnej plażyczce będąc w samym centrum miasta. Doskonałe odkrycie na przedpracowe piwo i oglądanie surferów z umiejętnościami, którzy swoją drogą upatrzyli miejsce moich obserwacji jako punkt startowy do wypłynięcia w stronę fal, zaoszczędzając przy tym spory kawałek drogi wiosłowania od plaży bliższej centrum handlowego. Smerfy w 3D zobaczę innym razem ;)

Pracoholizm czyli blogowe lenistwo

2011-07-30T13:30:00.001-07:00

Obiecałem na fejsbuku, że w końcu ukażą się opowieści do zamieszczonej długiej serii zdjęć... Do dziś nic się nie pojawiło, a właśnie dotarło do mnie, że kolejny tydzień mamy za sobą niemal. Daltego załącznik będzie znowu niedzielny. Tymczasem jest sobota rano, pracuję od 8, skończyłem o kilka godzin temu o 1. Licznik godzinowy nabija dość konkretne wyniki czasu pracy dzięki czemu ostatnie dni spędziłem mało produktywnie pod względem wrażeń, za to nieco bardziej pod względem zaznajamiania się z nowymi możliwościami przetwarzania obrazu ruchomego i nieruchomego. Owocem jest krótki acz treściwy filmik oddający doskonale leniwą część tytułu posta. Przypadkowe ujęcia z plaży Waikiki dla tych którzy preferują filmowe ujęcia rzeczywistości.

Była to niedziela, w dodatku wyjątkowo upalna. Leżenie na plaży w takich okolicznościach to nie do końca relax. Spać nie można bo za duszno, poza tym weekend więc dodatkowo teren obładowany lokalesami poza już i tak sporą ilością turystów. Bynajmniej słońce świeci permanentnie.

Także to byłoby tyle z relacji ubiegłego tygodnia. Zdjęcia wodospadu już były więc nie będę sie powtarzał. Czas w końcu zmobilizować się na zdobycie nowego materiału.

Aloha !

Kościół na niedzielę

2011-07-19T04:35:00.000-07:00

Ogród fauny i flory

2011-07-19T04:33:00.000-07:00

Drugi zachód słońca

2011-07-19T04:27:00.000-07:00

Kiedy diabeł nie mówi dobranoc

2011-07-19T04:23:00.000-07:00

Prawie jak surfing

2011-07-19T04:18:00.000-07:00

Podwodna mogiła

2011-07-19T04:14:00.000-07:00

Tydzień po Dniu Niepodległości

2011-07-11T18:24:00.000-07:00

Standardowo opis z opoznieniem. Tym razem bez polskich znakow jako, ze wlasnie skonczylem prace i postanowilem w przyplywie checi uzupelnic braki. W tej chwili juz jest nieco pozniej niz tydzien po dniu niepodleglosci, a nastepna seria wrazen czeka w kolejce do publikacji to wrocmy do rzeczy.
Po ekploracji nietrudnego szlaku przez siebie samego zabawilem sie w turgajda czyli tzw przewodnika trzyosobowej ekipy smialkow gotowych wybrac sie ze mna w blizej okreslone nieznane.
Pamiatkowa fotka przy znaku ostrzegawczym i sklad druzyny. Kolejno od lewej: holenderka Sanne, nie wziela ze soba sugerowanej ilosci wody pitnej, byla swiezo po zabiegu czegos co jej wyskoczylo a nazwy nie zrozumialem tudziez bylem zbyt leniwy zeby sprawdzic. W kazdym badz razie harda babka po przygodzie w szpitalu. Matt ze Szwajcarii. Swiezo upieczony podroznik, ktory dopiero co wybyl poza granice Szwajcarii. Ma za soba przygode w wojsku i takie wyczyny jak 22-godzinny marsz z 15kg plecakiem na odleglosc 100 km. Coz za 1600 euro w Polsce wojsko tez zaakceptowalbym jako obowiazkowe. Mimo swych przezyc byl bardzo podekscytowany nasza wedrowka. Ostatni to Times, ktorego juz przedstawialem.

Aha, nalezaloby dodac ze wlasnie zaczynalo padac, a to poczatek.

Wspolnymi silami, przez blotniste sciezki, w saczystym deszczu, szlakami biegnacymi przez lasy drzewne, bambusowe i calkiem strome, sliskie zbocza dotarlismy po okolu 10km na taki oto punkt widokowy. Ku naszej radosci zaszczycilo nas slonce dajac zacny widok na symbol Waikiki - krater Diamond Head, ktory w zasadzie dopiero z tej perspektywy przypomina wulkaniczny krater.
Jak juz wspomnialem bylo slisko. Szczesliwcem, ktory umoczyl sie w blotku bylem ja.
Jedynie Szwajcar przytaszczyl przez pol swiata ze soba odpowiedni buty na takie wycieczki. Jak na moje zbytnia przesadnosc zaopatrzenia i ciezaru bagazu. Nasze buty sportowe spisaly sie na 5 i o ile ladniej odzwierciedlaja trud owej pieszej wycieczki.
4 lipca. Nie ma zartow. Od rana trwaja intensywne przygotowania. Uklepalem 45 burgerow, zrobilem olbrzymia salatke i ogolnie dbalismy o to zeby stoly byly dobrze zastawione. Po amerykansku rzecz jasna.

Andrew, moj zamiennik w pracy zaopiekowal sie grillowaniem.
Ameryka... Duzy burger, makaron z majonezem i salatka + piwo + kiczowaty talerzyk z flaga. Tu to wydawalo sie zupelnie normalne, ale jakby tak spojrzec z boku. Przerost formy nad trescia...

Pierwszy Piątek

2011-07-11T18:20:00.000-07:00

Pierwszy piątek miesiąca. Na pozór nic wielkiego. Początek kolejnego weekendu i kolejna okazja do poszukiwań przygód podczas nocnych wojaży tudzież obudzenia się w sobotni "poranek" z bólem głowy. Pierwszy piątek lipca miał tu nieco inny wymiar. Po pierwsze PIERWSZY raz miałem okazję nie być w pracy wieczorem. Tak, tak miesiąc bez tzw day offa przydarzył mi się właśnie na Hawajach. Tym samym ustanowiłem personalny rekord 30 dni bez dnia wolnego. Cóż w piątek ostatecznie też zgodziłem się na pracę z rana, ale dzięki temu wolne popołudnie przeznaczyliśmy na podróż do chinatown. Tam każdego pierwszego piątku miesiąca odbywają się wydarzenia artystyczno-kulturalne o czym później.

Ekscytacja wolnym wieczorem była tak silna, że postanowiliśmy nie korzystać z transportu publicznego i wybrać się na półgodzinny spacer, co dość błędnie oszacowałem.

Tak wygląda New York Times :) Times pochodzi z Nowego Yorku i jest świeżo upieczonym prawnikiem. Jest chińczykiem, choć urodził się w USA. Mówi po chińsku i chce żeby jego dzieci też mówiły w tym języku choć jak ze wstydem przyznaje u niego w domu mówi się po amerykańsku. Na Hawajach uczy się prawa californijskiego i ma zamiar zacząć swoją karierę wkrótce w Los Angeles. Podczas głupich żartów anglika na temat sytuacji polski podczas i po wojnie, powiedziałem mu że jest po prostu kretynem. Zapewne zrobiło mu się tym bardziej głupio kiedy Times wyjawił, że jego tata został zamknięty w chińskim więzieniu za bycie przeciwko komunizmowi i walkę o demokrację. Widuje go 2 razy w roku. Twierdzi, że niedługo będzie w stanie go stamtąd wyciągnąć. Na zdjęciu poniżej prezentuje four loco. "Oranżada" o różnych smakach w dużej puszce. Przyjemny smak i alkoholowa siła 12% sprawia, że jego sprzedaż jest zakazana min. w Nowym Jorku. A jak wiadomo to co zakazane przyciąga jeszcze bardziej :)
Spacer okazał się trwać 1,5 h. Obchody Pierwszego Piątku trwały już w najlepsze. Zamknięta ulica, na której odbywał się festyn. Na zdjęciu chiński smok.
Długa droga sprawiła, że wszyscy ochoczo przystaliśmy na opcję pożywienia się. Mnie ciągnęło tym bardziej, bo znałem pewną chińską restaurację, w której jak później potwierdził Times serwują prawdziwe chińskie jedzenie. Tym lepiej, bo do środka można wnosić swój alkohol ze sklepu :)

Lekcja chińskiej kultury jedzenia. Australijczyk Todd próbuje opanować sztukę jedzenia pałeczkami. Ostatecznie poddaje się i używa widelca.

Lee też dał za wygraną i nie potrafił zjeść posiłku po chińsku. Na zdjęciu poniżej z Samuelem L Jacksonem. Po fotce "Samuel" poprosił o dolara. Łudząco podobny lokales dorabia jako sobowtór znanego aktora. Z powodzeniem. Daliśmy się nabrać.

Ta sama ulica gdzie tańczył chiński smok. Teraz tanćzą ludzie, a muzykę gra dj. W namiotach po obu stronach ulicy kupuje się alkohol. Po 23 impreza przeniosła się do środka klubów mieszczących się wokół. Jak na moje potrzeby zbyt tłoczno. Niemniej pierwszy piątek lipca uczciłem z powodzeniem celebrując 30-dniowy maraton pracy.

Another week in paradise...

2011-06-30T15:25:00.001-07:00

Uffff... Zbliża się kolejny weekend, a długa luka w relacjach zmotywowała mnie żeby wziąć sobie "wolne" od poszukiwania wrażeń i uzupełnić zaległości. Nie jest to proste zadanie a wynikiem jest obszerna relacja zdjęciowa z minionych przygód.

Tytuł dzisiejszego posta wywodzi się z tej rajskiej beztroski dającej się we znaki każdego dnia. Spontaniczne transformacje planów, które w zasadzie na ogół są jedynie zarysem aktywności możliwych do podjęcia. Z mojego rozeznania wynika, że to nie tylko moja przypadłość. Nie wiem czy to wpływ mieszkania w hostelu i otoczenia wielu ludzi, w związku z czym szerszy wachlarz możliwości wyboru czy po prostu swobodne tempo życia i klimat powodują luźne podejście do bycia.

Stąd wychodzę i tu wracam. Tak prezentuje się Seaside Hostel przed bramką wejściową, gdzie każdy gość dzwoniąc domofonem usłyszy: "Aloha, Seaside Hawaiian Hostel". Tak, pierwsza powiewająca flaga to nasza polska. Była już tu przede mną i choć nigdy jeszcze nie pracowałem na porannej zmianie to na ogół wystawiona jest na froncie. Miły to akcent, mam w sobie coś z patrioty.

To nasz słynny courtyard czyli "podwórko" ekonomicznie nieproduktywne aczkolwiek miejsce unikalne w porównaniu z innymi hostelami Waikiki i dające naszym gościom zacieniony obszar relaxu, telewizji i połączenia z internetem :)
Nie jestem pewny chronologii dalszych wydarzeń, ale zacznę od wtorkowej rutyny i zarazem prawdopodobnie najbardziej lubianej aktywności naszych gości. Tiki Tueasdays podczas których każdy obecny dostaje drinka. Do tej pory robiliśmy Zombie i Huragany. Smakują dobrze, choć niewiele tam soków. Szklanki uzupełniane aż do opróżnienia ponad 3L butli z rumem.

Ten wpis nie obędzie się bez przedstawienia osobistości miesiąca. Alex, 20-letni Rosjanin przyleciał na Hawaje już chyba 2 tygodnie temu. Ciężko to ustalić, bo jest rekordzistą przedłużania swojego pobytu o jedną noc. W odróżnieniu do wszystkich pozostałych podróżujących z wielkimi plecakami i torbami, on przywiózł ze sobą niewielką torbę choć zamierza zostać tu dłużej i pracować. Chłopak jest "odważny". Jego niezbyt zaawansowane umiejętności językowe powodują niekiedy zbiorowe kalambury przy staraniach różnych wyjaśnień. Amerykanom zdecydowanie idzie najgorzej, bo budują zdania. Najlepiej skutkują pojedyncze słowa i gesty, a jego najczęstszym zwrotem podczas rozpoczynania własnych wypowiedzi jest "how say". Aktualnie prowadzi dietę popcornową, bo można go u nas zdobyć za 35 centów. Podobno 2 dni temu dostał pracę. Jego roztargnienie powoduje dużo zabawnych momentów, choć bywa irytujące kiedy jestem godzinach pracy, niemniej ciężko przejść koło niego obojętnie.

Z tyłu siedzi anglik Lee. Podobno też przyleciał szukać pracy chociaż nie spieszy mu się, bo podobno ma dużo oszczędności. Prowadzi za to intensywne życie nocne odkrywając "uroki" barów Waikiki wraz z innymi mieszkańcami Seaside. Lee ujawnił brak znajomości hymnu narodowego, którego podobno nie zna żadny anglik, ale lubi rywalizację, bynajmniej dużo o niej mówi. Uaktywnia się głównie wieczorami kiedy trzyma w ręku butelkę jakiegoś niecywilnego płynu i tym sposobem zapowiedzianego hymnu Anglii nie usłyszałem do dziś nie wspominając o potyczkach w bieganiu, wspinaniu, pływaniu, a w końcu piciu. Cóż, może to i lepiej dla Anglii ;)
Tiki wtorek. Z lewej Richard mój pracodawca i menager, kiedyś o nim napiszę + reszta która nie wylewa za kołnierz.
To prawdopodobnie była środa. Opuścił mnie dodatkowy dzień przygód, o których napiszę poniżej. Alarm poskutkował, ale moja wola wstania o 8 nie. Tym sposobem krótka wycieczka na plażę Makapu, najdalej wysunięty punkt na wschodzie wyspy i niesamowita panorama ze wzgórza widocznego w oddali.

Przyszła tancerka Hula

Tu nastąpiła wycieczka niezlym samochodem typu cabrio dookola wyspy. Kolejne zdjecie z serii brak grawitacji :)

Weekend za to stał się okazją do sprawdzenia jak amerykanie tłoczą się w dużych supermarketach kupując wszystkiego w DUŻYCH ilościach, bo jakimś sposobem np mały słoik majonezu w sklepie na ulicy kosztuje niewiele mniej od jego odpowiednika w 5 razy większym opakowaniu. Tym sposobem amerykanie "zaoszczędzają" i zdobywają kilogramy...

Pomocne w tym zapewne są także miejsca jak poniżej. Moją uwagę głównie przyciągnęły "polish hot-dogi", które w zasadzie z polskimi nie mają nic wspólnego i w zestawie z dużym napojem kosztują zaledwie 1,5$. Szczerze współczuję narodowi amerykańskiemu. Przynajmniej w kwestii żywieniowej.

Niedziela to tradycyjnie przebieżka do parku w pobliżu zoo i cotygodniowy koncert Royal Hawaiian Band o 14. Bardzo relaksujące. W sam raz na koniec tygodnia.

Trafiłem też przy okazji na zlot posiadaczy garbusów i busów marki Volkswagen. Choć niektóre samochody datowane są na rok 65 to oprócz przednich reflektorów nie doszukałem się niczego co mogłoby pochodzić z oryginalnej wersji samochodu.

Początek tygodnia postanowiłem przywitać przechadzką w okolicach wzgórz Makiki, celem rozeznania wśród innych możliwości podążania tamtejszymi szlakami. Podróż autobusem, spacer w górę ulicy i docieram do pierwszego punktu widoku.

Ślepa uliczka po tutejszemu to martwy koniec. Brzmi średnio, niemniej okazało się, że zabłądziłem.
Z pomocą przyszedł mi Gary. Pracownik Contemprorary Art Museum położonego w odizolowanej okolicy. Będę musiał się tam kiedyś wybrać koniecznie. W każdym bądź razie Gary kiedy dowiedział się, że jestem z Polski podzielił się informacją o przegranej ich siatkarzy z polskimi podczas meczu w Chicago. Podwózka do właściwego miejsca, pamiątkowa fotka i w drogę.
Bujna roślinność, szum strumienia, zapach dzungli, odgłosy ptaków, czyli to co można napotkać w hawajskim lesie, tutaj zaledwie kilkanaście minut drogi autobusem od Honolulu.
Wracając natknąłem się na ten znak, który po pierwsze wskazuje na popularność deskorolki w mieście, po drugie ostrzega jej użytkowników przed nadmierną prędkością podczas jazdy na jakby nie było doskonałych terenach do jej ujeżdżania.
Po raz kolejny stałem się "przewodnikiem" kilkuosobowej grupy na wypadzie do północnego wybrzeża. Pierwszy przystanek Haleiwa. Miejsce świetne do zasmakowania owoców morza, obserwacji dawnej architektury i bogatej hostorii hawajskiego surfingu. Tłoczne przede wszystkim w zimie.
Dzięki wizycie na miejscowej plaży w Haleiwie poza kolejnymi zdjęciami w kolekcji pt "brak grawitacji" udało nam się pływać z dwoma duuuużymi żółwiami wodnymi. Wg mnie to lokalni gwiazdorzy. Nie boją się ludzi, można ich spotkać codzień albo pływających przy brzegu, lub wylegujących się na plaży. Z zestawem masko-rurkowym można pływać obok nich na wyciągnięcie ręki.

Waimea Beach Park poza pięknem krajobrazu daje możliwości do skoków ze skały. Niedaleko są wodospady. Tam wybiorę się przy następnej okazji.

Ka'ena Point czyli na zachodnim krańcu wyspy

2011-06-21T17:00:00.001-07:00

Ten post zaczyna się w niedzielę. Znów nie udało się wstać rano w związku z czym podróż w bardziej odległe miejsce na wyspie odpadła. Dzięki zakupionym dzień wcześniej butom do biegania wybrałem się na ich przetestowanie biegnąc na wschodni kraniec waikiki. Tam w okolicach zoo miałem znaleźć "siłownię" na wolnym powietrzu składającą się głównie z ławeczek do brzuszków i pompek oraz drążków do podciągania się. Takie miejsca widziałem do tej pory tylko w filmach. Po dłuższym błądzeniu w końcu odnalazłem miejsce. Może nie jest tak imponujące jak w telewizji, a bynajmniej nie okupywane przez bandę mięśniaków. Proste przyrządy tuż obok plaży w parku. Ledwo zdążyłem zacząć trening i już musiałem go skończyć, bo kilkaset metrów obok zaczął się niedzielny koncert Royal Hawaiian Band przygrywający utwory hawajskie wzbogacone śpiewem i tańcem. W tej samej okolicy odbywał się właśnie niedzielny jarmark, gdzie można kupić lokalne pamiątki lub skosztować tutejsze przysmaki. Tam też znalazłem koszulkę, którą zapragnąłem mieć więc po biegu z powrotem do hostelu zgarnąłem Tima by wrócić, dokonać zakupu i uczcić to zimnym piwem w papierowej torebce na plaży. To popularne amerykańskie "ukrywanie" alkoholi w miejscach publicznych, którego zawsze chciałem dokonać okazuje się zupełnie bez celu i nie ma żadnego ugruntowania prawnego. Niemniej każdy tak robi, więc zrobiliśmy i my. Tim jest z Tennessee jak już wspomniałem. Poza tym że obaj byliśmy w Kambodży łączy nass coś jeszcze. Spytałem czy jest dumny z tego, że jego stan słynie w produkcji whiskey. Powiedział, że nie szczególnie choć gdy ją pije czuje się jak w domu. "So do I" odpowiedziałem. Czyli mam tak samo :)

Udało się za to wstać wcześnie rano w poniedziałek. Było to warunkiem koniecznym do odbycia podróży na zachodni kraniec wyspy. Leeward jak nazywa się ta część wybrzeża owiane jest złą sławą i dziwnymi opowieściami o niebezpieczeństwach ze strony lokalnych ludzi. Rosnące koszty utrzymania sprawiły, że wielu mieszkańców wyspy o niskich zarobkach musiało przenieść swoje życie na plażę. Postanowiliśmy nie przejmować się tym i zasiąść w ostatnim rzędzie TheBus linii express C. Pomijając niewyględnego chłystka skromnej postury, nonszalancko grającego muzykę ze swojego telefonu bez użycia słuchawek, który siedział koło nas i powiedział coś w stylu " masz dolary?", to podróż nie odróżniała się niczym od pozostałych.

Po wyjściu z autobusu na ostatnim przystanku przywitał nas taki widok. Zostaliśmy poinstruowani do pójścia przed siebie asfaltową drogą. Miało być kilka km spaceru. W końcu mijamy "posiadłości" bezdomnych zakryte przydrożnymi krzakami umiejscowione tuż obok plaży. Wygląda to niezachęcająco do zagłębienia się wewnątrz, tym bardziej do fotografowania. Wszędzie wyskakują szczekające psy, takie używane do psich walk, nie wiadomo czy aby na pewno uwiązane. Zadziwiające jest to, że każda z tych na pozór ubogich rezydencji posiada samochód. Jest to dobro tak silnie zakorzenione w kulturze amerykańskiej, że nawet bezdomni są posiadaczami samochodów.

Udaje się przetrwać, nikt nas nie zaczepił, żaden pies nie zaatakował. Docieramy do miejsca gdzie dopiero zaczyna się "state park" czyli stanowy rezerwat, a my przeszliśmy już zaplanowane kilka kilometrów. Kolejne zdjęcie z cyklu brak grawitacji.
Panorama tego co pozostawiliśmy za plecami. Na szczęście strefa bezdomnych też jest już za nami.
Im dalej tym piękniej. Mijamy plażę z sporymi falami i surferami wiedzącymi jak z nich korzystać. Próba złapania stopa kończy się informacją, że droga tu się właśnie kończy i dalej możemy iść już tylko pieszo.
Kolejne kilometry za nami. Czas upływa. Niezmienne są za to zadziwiające widoki. Po dotarciu do najdalszego punktu na zachodzie napotykamy gościa, który opowiada nam historię studenta rzekomo zabitego przez bezdomnych tubylców na zachodnim wybrzeżu. Nie wierzę w legendy... Mimo wszystko nie zawracamy i maszerujemy w stronę północnego wybrzeża. Sandały robią się bezlitosne. Pojawia się wiatr, a piękno krajobrazu przestaje dodawać otuchy. Jest i światełko w tunelu. Spacerująca przed nami matka z synem daje szansę na podwózkę. Nie zastanawiając się zbytnio czy ją przestraszę zaczynam iść szybkim tempem i pytam o przysługę. Niepewna pyta syna czy będzie się czuł komfortowo. Na naszcze szczęście chłopak nie ma nic przeciwko. Okazja okazała się zbawienna, bo na nie uczęszczanej drodze przystanek autobusowy nie pojawił się przez kilka kolejnych kilometrów. Przeszliśmy ich w rezultacie 16, tak przynajmniej twierdzi Tim po rozeznaniu na internetowych mapach. Stopy cierpią do dziś.

North Shore czyli 5h w autobusie

2011-06-18T15:04:00.000-07:00

Prawdopodobnie najlepsze co mogłem zrobić aby zapełnić sobie dzień atrakcjami i nie pogorszyć swojej sytuacji cielesnej było wybranie się po raz drugi dookoła wyspy autobusem. Trasa nie nudząca się obfitująca w piękne krajobrazy i mnóstwo możliwości przystankowych. Tym razem celem była przede wszystkich popularna Sunset Beach słynna w środowisku surferów. Tam właśnie w okresie zimowym są największe fale, a śmietanka profesjonalistów z całego świata przylatuje aby zmagać się z tamtejszymi falami.

Miejsce przesiadki autobusowej. Prosto do Honolulu, w prawo -dalej na zachód dookoła wyspy.

Jedyny sklep-restauracja w okolicach sunset beach. Miejsce poobklejane naklejkami czyli pozostawionymi śladami po surferach z różnych stron.

Sunset Beach

Paradoksalnie o tej porze roku fale nie są największe, a tego dnia nie było ich wcale. Płaska tafla wody za mną nie dająca zbytnio bodźców do wyobrażenia sobie tej plaży jako kolebki surfowania.

Kolejny przystanek w Haleiwie. Dzięki informacji od Pani kierowcy autobusu trafiamy do restauracji z owocami morza nad samym wybrzeżem. Tam oddajemy się kulinarnym rarytasom, a miejsce dzięki muzyce i otoczeniu pozwala poczuć hawajski klimat.

Jeden z wielu przydrożnych barów szybkiej obsługi serwujących także owoce morza.

Kailua czyli nie zasypiaj bez uzycia kremu z filtrem.

2011-06-18T14:49:00.000-07:00

Kailua to jedna z najwiekszych miejscowości na północnym wybrzeżu odległa o 1h jazdy autobusem z Honolulu. Przyciąga pozytywnymi referencjami lokalesów, którzy twierdzą że to jedna z najładniejjszych plaż w na wyspie. Trudno się z tym nie zgodzić biorąc pod uwagę kilkukilometrowy odcinek plaży, gdzie po krótkim spacerze można uwolnić się od obleganej przez ludzi części i spocząć na piasku przed jedną z tamtejszych posiadłości czyli niewielkich domków odległych 20 metrów od brzegu Oceanu.

Niestety relax zbyt mocno dał mi się we znaki i zasnąłem bez posmarowania się kremem z filtrem. Kolejne kilka dni minęły zanim przestałem odczuwać skutki tej wycieczki.

Jeden z historycznych budynków czyli market z utrzymanym klimatem sprzed lat wewnątrz.

Kanał dopływający do oceanu uczynił z Kailui popularne miejsce wycieczek kajakowych .

Na tropie Czerwonego Delfina

2011-06-18T14:18:00.001-07:00

Nie do konca wiedzialem co czeka mnie kiedy Shane, moj wspollokator pracujacy w branzy ulotkarskiej, oferowal mi 4 darmowe wejsciowki. Zgodzilem sie, choc zobaczyc je mialem dopiero rano przypiete w miejscu, w ktorym przypieta jest karteczka z imieniem i nazwiskiem okupanta danego lozka. Z jego slow wynikalo, ze bedzie to przejazdzka po miescie pietrowym autobusem, takim a stylu angielskiego doubledeckera. Budze sie rano, bilety sa przypiete w umowionym miejscu wraz z ulotka. "Red Dolphin" to cel. Laura z Finlandii akurat jest w pokoju. Mam juz jedna towarzyszke podrozy. Na dole spotykamy 2 Szwedki Sare i Dahlie. Tym sposobem 4osobowa brygada wyruszamy w poszukiwaniu Czerwonego Delfina.

Docieramy na przystanek i podjezdza nasz czerwony, pietrowy autobus:

Ten z kolei nas zabiera do przystani lodzi, gdzie po krotkim poszukiwaniu wlasciwej budki udaje sie wytropic ta wlasciwa. Wsiadamy i go...
Emocjonujaca skakanie po falach wzdloz wybrzeza Honolulu i w koncu na wysokosci plazy Waikiki docieramy do celu. To zakotwiczony statek czyli platforma relaxu na oceanie. Na dolnym pokladzie przedstawiaja nam zasady bezpieczenstwa. Na gornym znajdujemy ku naszej uciesze lezaki :)
Jedna z atrakcji "za free" byla wodna trampolina. Wykorzystujemy jej maksymalne dopuszczalne ilosciowo obciazenie.
Hop ze statku
Panorama Honolulu z perspektywy platformy "Czerwonego Delfina"

Ostatecznie zadnego delfina nie widzielismy. Za to wrazen nie zabraklo i wycieczka w nieznane okazala sie dobra niespodzianka.

Manoa Falls

2011-06-11T17:33:00.000-07:00

Ucieczka na łono natury zawsze dobra! Górzyste tereny Oahu mają do zaoferowania kilka ciekawych zakątków, w których można poczuć klimat serialu Lost. O zgubienie się jednak ciężko.

Na pierwszy ogień poszedł łatwy acz dość śliski szlak prowadzący do wodospadu Manoa i po tej przygodzie chcę więcej!

Tuż przed rozpoczęciem szlaku do wodospadu. Osiedle domków otoczone górami w odległości 20 minut jazdy samochodem do centrum Honolulu.

Dżungla, bo pod pojęciem lasu to się w moim słowniku nie kwalifikuje. Węży podobno nie ma.

Manoa Falls.

Downtown Honolulu

2011-06-11T17:05:00.000-07:00

Nieprzewidywalność to jedna z cech jaką charakteryzują się moje podboje Oahu. Tu np w drodze na Noth Shore (północne wybrzeże) stwierdziłem, że jednak mam za mało czasu w związku z czym wypadło na downtown Honolulu łączące historyczną zabudowę z centrum biznesowym.

Mimo wieżowców dookoła spacer w centrum Honolulu nie różni się bardzo od plażowych rewirów. Niezbyt wielu krawaciarzy i nie za szybkie tempo.

Jedna z budowli pałacowych w otoczeniu nowoczesnego miasta.

Śmieszny jegomość przed ratuszem.

Całkiem zadziwiające drzewo w pałacowym ogrodzie.

JEDYNY królewski pałac w USA. Architektonicznie nic specjalnego, ale jest to wyjątek.

Król Kamehameha zjednoczył hawajskie wyspy. Dziś jego święto i w związku z tym parady uliczne. Pomnik stoi przed byłym sądem.

Guilty! Siedzenie w sędziowskim fotelu zaliczone.

Wieżowce, palmy, samochody, turystyczne busy i ocean w pobliżu.

Zajrzał turysta turyście w mapę...

Chinatown czyli wszystko co dobre i chińskie na obszarze kilku przecznic.

Live in the Hostel

2011-06-11T15:59:00.000-07:00

Wszystko mnie boli. To najwyraźniej wynik wczorajszych ekscesów w kowbojskiej potańcówce Nashville gdzie mnogość westernowych kapeluszy i męskich butów na obcasie była równie liczna jak miejsca pochodzenia naszej brygady. Okazja była z tych nie do odmówienia. Ariel i Matt opuścili hostel po kilku tygodniach prac remontowych za co mieli darmowy nocleg. Polecieli sprawdzać kolejne wyspy i nie obyło się bez pożegnania. Od oglądania tańców z obrotami zakręciło mi się w głowie i wyglądało to jakby pary chciały się prześcignąć w ilości ich wykonania podczas jednej piosenki. Cóż, tańce pochodzenia polsko-szwedzko-fińsko-amerykańsko-angielsko-amerykańsko-australijskiego nieco odbiegały od panujących norm i chwilami miałem wrażenie, że jesteśmy w złym miejscu o niewłaściwym czasie. W ramach urozmaicenia doznań wzrokowych telewizor serwował mistrzów kunsztu ujeżdżania byków, koni i łapania cielaka na czas. Na żywo trwały potyczki w bilard i darta.

Bynajmniej w końcu jest chwila na blogo-relację. Dziś w odróżnieniu od dni poprzednich nie mam zamiaru poszukiwać wrażeń i przemierzać wyspy TheBus'em.

Wygląda na to, że objąłem stanowisko w dobrym momencie. Wiąże się to z chwilowo brakiem wolnego dnia (a raczej wieczoru), ale to chyba lepiej na "dobry start". Nieszczęścia zdrowotne spłynęły na pracowników Seaside Hostelu w rezultacie czego dziewczyna o kulach i dziewczyna w szpitalu nie nadają się do pełnienia obowiązków. A jak się tu żyje ? Wbrew zdaniu mamy, którą pozdrawiam i całuję, wcale nie fatalnie :) Wygodne jest wszystko, a relaxowa atmosfera i duuuuże drzewo, które przysłania całe patio daje cień przez cały dzień, że tak zarymuje. Prywatność osiąga się bardzo łatwo patrząc w ekran laptopa ze słuchawkami na uszach, a w ciągu dnia pokój i tak zawsze jest pusty. Znalazło by się jeszcze kilka atutów jak codzienne sprzątanie, towarzystwo na wszelkie wypady, darmowe deski surfingowe czy pokaźna kolekcja filmów dvd i książek. Przydałoby się jeszcze jedzenie oprócz tostów i naleśników na śniadanie, ale może i na to znajdę sposób.

Osobistości przewijają się tu całkiem nietuzinkowe w każdym wieku. Jest starsza kobieta, która z nikim nie rozmawia, przebywa tu od początku mojego pobytu i cały czas ubrana jest w czarne spodnie, t-shirt i czapkę z daszkiem. Przemyka jak cień i nie wiem o niej nic.

Klaus, gość koło 50-tki, Niemiec zmęczony życiem dorobkiewicza i długim procesem rozwodu zostawił stateczne życie i ruszył w świat. Nic w tym dziwnego, że chce odpocząć. Twierdzi, że ma plany zmiany świata i usilnie starał się mi uargumentować swoje zdanie odnośnie zarobków kobiet i mężczyzn. W jego opinii ze statystycznego punktu widzenia oczywistym jest, że kobiety powinny zarabiać mniej obejmując te same pozycje co mężczyźni. Może to jedna z przyczyn jego ciężkiego czasu rozwodu. Angielka w okolicach 40stki pracująca dla znanego producenta alkoholu nie ma raczej zamiaru zakładać rodziny. Podczas wspólnego surfingu opowiadała o swoich planach podróży w różne kierunki plażowo-słoneczne i np o tym jak wybrała się na narciarską freeride'ową wyprawę na Alaskę. Jazda po stromych zboczach po wyjściu z helikoptera na szczycie to co o czym marzę od dawna. Dobrze się inspirować takimi rozmowami, które zazwyczaj nie są tu "normalne". Opowieści z różnych zakątków świata, albo dalsze plany na podróż. Jest się z kim dzielić wrażeniami, a takie momenty jak odkrycie pobytu na mało znanej Otress Beach w Kambodży zarówno przeze mnie i Tima z Tennessee to dobre momenty. On z kolei przyleciał na Hawaje na ślub kolegi. Ostatnie dni spełniałem rolę "przewodnika" po wyspie dla naszej kilku osobowej brygady, w której min uczestniczyła szwedka egipskiego pochodzenia lubiąca nocne swawole. Do tego stopnia, że nie mogąc znaleźć drogi powrotnej w kierunku hostelu postanowiła zadomowić się w pewnej fastfoodowej restauracji i prosto stamtąd o 8 rano, wciąż w stanie imprezowym ruszyć z nami w poszukiwaniu wrażeń. Ubawu bynajmniej nie brakuje, szczególnie w młodszej klienteli hostelu. Dlatego rygor ciszy nocnej o 23 jest przestrzegany aby nie zamienić miejsca w oazę hulajdusz.

Słoneczny weekend czyli hawajskie słońce to nie żarty !

2011-06-06T04:11:00.000-07:00

Cały czas zdarzają się opady. Pomimo tego nikt się bardziej nie przejmuje, a parasola u przechodnia jeszcze nie zobaczyłem. Co prawda skutki słońca są już poweekendowe, ale przyszło mi napomknąć dopiero teraz więc tytułem wstępu: Gdy masz skórę lorda, a słońce niemiłosiernie napier... daje w kość, lepiej pij longboarda zamiast go ujeżdżać na falach, 2 dzień mam już dość.

Tym razem nie mogło też zabraknąć akcentu mieszkalnego. Właśnie tu (na górnym łóżku po prawej) się budzę, kiedy przeważnie już nikogo nie ma pokoju. Jest w tym duży plus, że śpię na piętrze. Kiedy już komandosko z niego zeskoczę z wielkim bum od razu odechciewa mi się spać i jestem gotowy do działania. Czasem przeceniam swoje możliwości, ale o tym niżej...
Było sobie ładnie i słonecznie więc za namową Stefana, jego kumpla i Ewy czyli niemieckiego trio dałem się namówić na wypad do Hanauma Bay (nigdy nie wiem jak to wymówić). Jest tam na tyle dobrze, że władze stanu postanowiły wprowadzić opłatę 7,50$ za możliwość poleżenia pod tamtejszą palmą lub obejrzenia kolorowych rybek z zestawem maska-rurka. Z powodu pracowania i jedynie dwóch godzin na "aktywności" plażowe spojrzałem na zatokę jedynie z góry. Nie ma co ukrywać. Jak na razie najładniejszy kawałek piachu jaki tu napotkałem...

To nic, że nastawiałem się na plażowy relax. Obuwie sportowe typu klapki wystarczyło abym podjął się realizacji nowego celu owego dnia czyli przebycia ponad tysiąca schodów na szczyt koko krateru, jednego z najwyższych wzniesień na Oahu. Nie wyglądało to zachęcająco z dołu, ale chęć zdobycia widoku z góry jak zwykle okazała się silniejsza.
Tu tylko chciałem ukazać mój trekkingowy strój wywołujący niejedno zdziwienie w drodze na widoczek...
... i z drugiej strony widoczek. Do tego orzeźwiający wiatr i można ruszać z powrotem.

Przyjemne z pożytecznym to sukces odwieczny !

2011-06-04T00:24:00.000-07:00

Kiedy wymyślałem sobie Hawaje jako miejsce gdzie chcę spędzić kilka miesięcy na pewno nie pomyślałem, że może być czasem pochmurnie i padać. Szybko matka natura udowodniła mi sprzeczność między tym co sobie wyimaginowałem, a sytuacją realną. Padało. I to jak! Na tyle, że nie zmobilizowałem się do przyniesienia z pokoju aparatu aby udokumentować to bądź co bądź nieczęste wydarzenie. To nawet dobrze, że jest całkiem normalnie, bo słońce i tak nie daje chwili wytchnienia dla tych co nie pomyśleli o nałożenie jakiegoś wysokiego filtra w kremie na skórę. Wynikiem tego są codzienne powroty ludzi-raków, którzy dokonują transformacji nieświadomie acz bardzo skutecznie :)

Podobno dla chcącego nic trudnego. Tym razem również zadziałało, a praca znalazła się szybciej niż myślałem. Jest nią hostel będący zarazem moim domem. Odwiedziłem kilkanaście jeśli nie kilkadziesiąt hosteli w różnych częściach świata. Ten jest na samym szczycie mojej listy najfajniejszych. Tym bardziej się cieszę, że będę tu pracował napotykając podróżnych z wielu zakątków globu. Cóż, na razie jestem po 3 dniu tzw. trainingu, ale zadania nie są wielce skomplikowane więc jeśli stwierdzą, że moje możliwości komunikacyjne są wystarczające to pewnie zabawię tu na dłuższy czas. W przeciwnym wypadku... nie ma co gdybać, "hang loose" jak głosi tu wszechobecny slogan i "every little thing's gonna be all right" jak śpiewał Bob Marley.

Stąd się dzwoni, a z kwiatkami wygląda ładnie więc postanowiłem zaprezentować :)

Tu wg Moniki. T miałem pracować, ale wyszło inaczej. Turystyczne, wszechobecne, przewiewne.

50m dalej jest bramka z domofonem. Tam zaczyna się przygoda każdego gościa Seaside Hostelu.

Aloha Seaside! Póki co nie znalazłem lepszego skrzyżowania w mieście :)

Jak w każdym nowym miejscu nie umiem po prostu siedzieć bezczynnie. ZAWSZE chcę zobaczyć WSZYSTKO. Zazwyczaj jest to niestety niemożliwe, ale tym razem mam kilka miesięcy na dotarcie do różnych zakątków wyspy. Po skończonym wdrażaniu się w organizację życia mojego nowego praco-miejsca dnia pierwszego wypadło na Pearl Harbor. Ponad godzinna podróż autobusem również tym razem nie należała do komfortowych jeśli chodzi o temperaturę w środku pojazdu, ale to raczej niezmienne. Muszę przywyknąć. Jak zwykle sam rozszyfrowując gdzie wysiąść pomyliłem przystanki o jeden i specjalnie nie zaskoczony tablicą ostrzegawczą przeszedłem przez most, a tam dopiero uzbrojony w karabin skromnej postury Pan Żołnierz powiedział, że mnie nie wpuści nawet jak mu pokażę paszport, a muzea są przystanek wcześniej i już są zamknięte. Udało nam się przebyć pokojową rozmowę, ja zrobiłem tylko zdjęcie zatoki zza płotu przy już prawie zachodzącym słońcu.

Zgodnie z 12h uwstecznieniem czasowym mamy piątek wieczór. Już zacząłem obawiać się o swoje zdrowie po środowej wizycie w klubie pośrodku Waikiki, gdzie ceny drinków zaczynają się od 1$. Dziś jest pierwszy piątek miesiąca, a to oznacza podobno tyle co wielka fiesta kultaralna w centrum miasta i chinatown. O ile część kulturalna skończyła się godzinę temu, tak afterparty potrwa podobno do rana. Muszę dbać o dobre relacje ze współpracownikami. Chyba się nie wymigam ;)

Urząd, bank, dzien nieźle zmula, aż tu w końcu pokaz Hula

2011-06-02T02:14:00.000-07:00

Cóż. Ostatnie 2 dni głównie wdrażałem się w system. Wizyta w urzędzie nadającym tutejszy NIP nie różni się szczególnie od tej u nas. To samo tyczy się otwarcia konta w banku. Jak na złość kiedy już przyszła pora na plażowanie to po nieogarnięciu deski surfingowej przyszły też chmury, a nawet tzw. dżdżawka. Poza tym na Waikiki wybudowali tak wysokie budynki, że nawet nie da się doczekać zachodu słońca z promieniami słońca na plecach (brzuchu, nogach, gdzie tam chcecie. W związku z tym zaczyna być chłodno :) Na ratunek przybyła koszulka z Footlockera za 1,5$ i przyciągające dźwięki, które okazały się przyjaznym Hula Hula. Enjoy !

Brew Tuńczyka, Holender z Michigan i jazda w kółko.

2011-05-30T14:45:00.000-07:00

Jak wymyśliłem tak zrobiłem. Po niezbyt urozmaiconym śniadaniu hostelowym w postaci kawy i tosta z dżemem, wymieniłem dowód osobisty na lonely planet i ruszyłem na wzgórze Diamond Head, które wypatrzyłem podczas plażowania dnia pierwszego. Hawajczycy zwą ją Leahi czyli brew tuńczyka, bo rzekomo widać takowe podobieństwo patrząc od strony Waikiki. Nie wiem co tu się bierze, ale widocznie działa dobrze. Później brytole mylnie podniecili się błyszczącym kalcytem i ochrzcili wygasły krater Diamentową Głową.

Szlak pod górkę wcale nie trudny choć rzesze amerykańskich turystów po drodze ledwo wleczące nogi za sobą są widoczne. Po drodze stopniowo widok się upiększa dając wizję na różne strony wyspy żeby w końcu na szczycie mieć 360-stopniowy kąt widoczności na okolicę. Poniżej fotorelacja z zastanych widoków. Krater ma tylko 232 m wysokości w najwyższym punkcie, a na wyspie są o wiele większe górki w mniej obleganych przez turystów miejscach. No cóż od czegoś trzeba było zacząć i na pewno panoroma wybrzeża nie była kiepska :)

Honolulu

Panorma z tarasu widokowego

Tak właśnie wygląda Waikiki Beach. Dość mało egzotycznie.

Mimo zapowiadanych 3h potrzebnych na zdobycie szczytu i drogi powrotnej wystarczyło 1,5h. Spory zapas czasu i niepohamowana chęć wrażeń skłoniła mnie do podróży autobusem jeszcze dalej na wschód od Honolulu. Podczas drogi od kierowcy dowiedziałem się, że mało skomplikowane jest zrobienie "pętli" wokół wyspy z zaledwie jedną przesiadką. No to jadę. W autobusie zauważyłem też charakterystycznego pasażera w ostatnim rzędzie. Wietrzył sobie wkładki do butów otworach kratki klimatyzacyjnej i pokrzykiwał coś do siebie. Wszczyscy dotarliśmy na ostatni przystanek i razem wysiedliśmy w celu przesiadki. Nie wiem co mnie podkusiło żeby zadać ów gentlemanowi w wieku bliskim 40tki, czapeczce z daszkiem do tyłu, pojemnym plecakiem i rowerem pytanie odnośnie dalszej części podróży. Od tego momentu zaczęliśmy się "poznawać" tzn. ja chcąc być grzeczny starałem się go nie ignorować. Nie był agresywny choć trąciło od niego zmysłem szaleńca. Na zmianę twierdząc, że jest z Michigan, później Dutch (holender) i znów że z Michigan. Konstruktor wysokich budowli, żołnierz, a w końcu "beer drinker" i samotny podróżnik z plecakiem wokół hawajskiej wyspy. Gdy odgrywał niemal teatralne scenki starałem się z jego bardzo niezrozumiałego akcentu wyłapać sens wypowiedzi. Gość się gdzieś najwyraźniej w życiu zagubił lub przeżył jakiś szok. W każdym bądź razie sprawiał wrażenie jakby plecak i rower były jego nieodłącznymi i być może jedynymi partnerami w podróży w bądź co bądź sympatycznym miejscu jakim są Hawaje.

Trochę typ miał zadatki natręta i mówił mało sensownie, autobus nie nadjeżdżał więc przeszedłem się na plażę. Zapomniałem dodać, że cała ta trasa dookoła wyspy przebiega w większości wzdłuż wybrzeża. W końcu przyjeżdża pojazd. Podróż warta czasu trwania - blisko 4h, ale klima w końcu zaczyna psuć tą przyjemność. Chłód zmusił mnie do wyciągnięcia ręcznika, jedynej rzeczy z plecaka mogącej pomóc mi w ogrzaniu. W końcu zresztą nie wytrzymałem i musiałem wysiąść nagrzać się na plaży.

O trasie nie będę za dużo opowiadał. Nawet zdjęć żadnych nie robiłem. Mam kilka miesięcy na to żeby dotrzeć na dłuższą chwilę do tych wszystkich miejsc migających za szybą. Dzięki tej przejażdżce zdecydowałem, że pozostaje na Oahu. Miasto pod ręką, a poza nim wiele dzikich terenów. Na inne wyspy też przyjdzie pora!

Ho no lulu na Waikiki

2011-05-29T12:32:00.000-07:00

Jedyne 53 h od czasy wybycia z Bydgoszczy żeby w końcu usłyszeć relaxujące dźwięki i zobaczyć obsługę w kwiaciastych koszulach na lotnisku w Honolulu. Już na pokładzie samolotu stewardessy przyowdziane były w kolorowe fartuszki a muzyka dostępna w pokładowych kanałach wprowadzała w klimat dalekiej egzotyki hawajskiej. Wszechobecne "Aloha" odgrywa tu kluczową rolę w uzmysłowieniu przyjezdnym, że to już. Dołączając do tego gościa z wózkiem-stoiskiem obwieszonym naszyjnikami z prawdziwych kwiatów i pierwsze uderzenie ciepła po wyjściu z hali lotniska w końcu do mojego otępiałego mózgu dotarło -cel osiągnięty.

Nie było żadnych niemiłych niespodzianek. Obydwa plecaki w końcu pojawiły się na taśmie bagażowej. Dziedzictwo kultury polskiej zostało ocalone więc tym szczęśliwszy ruszyłem szukać transportu do Waikiki. Z doświadczenia wiem, że zawsze najlepiej brać lokalne autobusy dzięki czemu można sporo zaoszczędzić. Wbiegam do nadjeżdżającego pojazdu z nr 19. Niestety 2,5$ za przejazd musi być odliczone więc wróciłem z powrotem do hali lotniska szukać pomocy. Po tym jak w jedynym stoisku Pani nie była w stanie mi pomóc, lokalne chłopaki bez większego zastanowienia dają mi kwotę na przejazd, od tak bezinteresownie. Miło.

Już sam wyjazd z lotniska wygląda obiecująco.

W końcu udaje mi się wsiąść do właściwego autobusu i ruszam. Miasto swoją schludnością wywołuje bardzo dobre wrażenie. Zbliżamy się do centrum, pojawiają się wieżowce. Dookoła mnóstwo zieleni, palmy, czuć egzotykę. Sprzyjają temu pasażerowie autobusu, którzy w większości stanowią przedstawicieli azjatów, polinezyjczyków, lub ich połączenie.

Wysiadam prawie pod miejscem docelowym. Muszę przejśc tylko kilka kroków żeby znaleźć się w Seaside Hostel, moim nowym miejscu zakwaterowania na najbliższy tydzień. Klimat tego typu kwaterowni sprawia, że ledwo zdążyłem zobaczyć swoje łóżko w 5-osobowym pokoju i już pada propozycja wyjścia na plażę. No cóż, no cóż. Spanie na Waikiki nie brzmi najgorzej. Pracownicy wystawiają tabliczkę na recepcji "We went surfing, be back at 4pm" i w drogę. Zbyt długa to ona nie była. 5 min pieszo żeby znaleźć się na najpopularniejszej plaży w Honolulu. Jedyne co w swoim psychofizycznym stanie jestem w stanie wypowiedzieć to długie flegmatyczne woooooow.

Ledwo położyłem ręcznik na piasku i już taplam się w ciepłym oceanie. Wciąż jakby niedowiary. Mózg dziwnie funkcjonuje w warunkach ekstremalnego zmęczenia. Jeszcze tylko filtr 30 i ulegam słońcu zasypiając.

To jedyna impresja foto na którą się zmobilizowałem. Kolejny plan to wspiąć się na Diamond Head - ta górka w oddali. Zobaczymy...

Polscy ROBOtnicy, stejki jak u Burneiki i walka o Żubrówkę

2011-05-29T00:23:00.000-07:00

Cofnąłem się w sumie o 12h. Trochę za długo to trwało i już nawet nie mogę złapać werwy na jakiś ciekawszy opis. Było za długo i mozolnie więc postaram się przez to przebrnąć nieco szybciej.

<- okęcie kibel welcome to czyli poranna toaleta jak u Toma Hanksa ;)

Nie obyło się bez drobnej chwili niepewności przy odprawie bagażowej w Warszawie, bo pojawił się problem gdzie mój plecak wysłać hmmm... Ostatecznie "spokojny" przeszedłem bramkę kontrolną. Na szczęście przechodzę ją już pomyślnie i bezdźwięcznie. Pierwsze 2 loty w życi

u kończyłem na kontroli osobistej w boxerkach z niewiadomych przyczyn. Limit wyczerpałem i teraz już nikt zastrzeżeń żadnych nie ma. Strefa wolnocłowa obfituje. W co każdy wie, a mnie jak zwykle najbardziej interesowały litrowej wielkości butle żeby mieć z czym z kimś się zapoznać. Okazało się, że wylatując poza Europę cena jest jeszcze niższa także moja litrowa zdobycz kosztowała jedyne 30 zł. Warto!

Przed bramką mojego odlotu spotkałem grupę chłopaków, którym odwołany lot także nieco

utrudnił plan działania. Ekipa miała tym trudniej, że w

ystępowała aż w 12-osobowym składzie. Natomiast ich cel jest nieco bardziej wybujały od takiej sobie wycieczki w nieznane. Studenci

wrocławskiej Politechniki tworzą zespół SCORPIO i lecą do USA na międzynarodowy konkurs University Rover Challange jako jedna z 3 polskich ekip. Od mojego imiennika Jacka podczas drogi do Monachium dowiaduję się szczegółów projektu. Chłopaki generalnie dają radę i wybudowali maszynę, której umiejętnościami chcą wyeliminować konkurencję. Mam nadzieję, że im się uda i że są już w komplecie gdyż w Monachium los nie był już tak przychylny i część grupy została wysłana do San Francisco podczas gdy pozostali lecieli ze mną samolotem do LA.

Komfort lotu i jakość obsługi w niemieckich liniach pozostawiam bez głębszej analizy...

Po drodze można było obejrzeć sobie zachmurzoną Islandię z widocznym cały czas pyłem wulkanicznym (brązowa linia na horyzoncie chyba słabo widoczna w tym rozmiarze fotki).

LA nad wybrzeżem i downtown z górami w tle. Bliski zachód słońca, zachmurzenie i szyba w samolocie. Efekt doskonały :)

Lotnisko w Los Angeles. Kierowani szczegółowymi instrukcjami podążamy najpierw odebrać bagaż, w końcu do kolejki przy celnikach. Ruch jest rzeczywiście duży więc całość wygląda trochę jak w obiekcie gdzie jedni wydają rozkazy, inni je wykonują. Gość do którego trafiam zadaje kilka tendencyjnych pytań, o dziwo nie chce nawet sprawdzić czy mam przy sobie odpowiednią ilość środków finansowych, życzy "Good luck" i znajduję się na "ziemi obiecanej".

Dalej okazuje się, że w USA (przynajmniej na lotnisku) panuje ilość pracowników odwrotnie proporcjonalna do jednego biednego przedstawiciela linii w Polsce, który musiał uporać się z naszą kolejką. Przychodzę ze sprawą wydawałoby się błachą. Chcę nocleg na ich koszt, ponieważ anulowali mi połączenie po drodze. Proste, gość srawdza w systemie słuszność mojego zdania, wręcza mi voucher i heja, jadę do hotelu. Potrwało długą godzinę zanim, w tłoku conajmniej kilkunastu pracowników krzątających się bez celu po swoim polu "pracy", wyłonił się ten, który tak bardzo walczył o wydruk jednego papierka wielkości biletu lotniczego z moim nazwiskiem, nazwą hotelu i ilością dolarów które mogę przeznaczyć na posiłki w restauracji.

Jak na złość busik wożący gości do hotelu o całkiem amerykańskiej nazwie Hacienda też każe na siebie czekać, podczas gdy autobusy innych hoteli zrobiły już po 2 kursy. Przynajmniej check-in przebiega bez zbędnego przedłużania i mogę w końcu wziąć prysznic. Mimo późnej pory stwierdziłem, że jednak muszę sobie wynagrodzić niepowodzenia w podróży i koło północy czasu lokalnego wybrałem się do restauracji i dość spontanicznie zamówiłem jakąś meksykańską przystawkę i steka. Restauracja wygląda już bardzo typowo w stylu amerykańskim, tym powszechnie przyswajanym w telewizji. W końcu pojawia się przede mną on. Kto zna filmiki polskojęzycznego dowcipnisia lubiącego zwiększać masę mięśni wie o czym ja mówię :) Stejk z prawdziwego zdarzenia, z którym po szybkiej kalkulacji zmiany stref czasowych zjadłem sobie na śniadanko o 9 rano. Mniam...

Aha, chłopaki z Wrocławia znajdują się w tym samym hotelu, a rezerwację mieli już wcześniej. Ciężko się spotkać w 4-milionowym mieście :)

Z chocolate chip ciasteczkiem wbiegam do busa jadącego na lotnisko. Niestety dość nieświadomie zapomniałem o bardzo istotnej rzeczy, aby należycie zabezpieczyć nasze dobro kulturowe. Okazało się, że mimo iż szczelnie zapakowana w worku foliowym butelka z duty free to do samolotu jej wziąć nie mogę. Jednak dostaję opcję odprawy jej z bagażem podręcznym. Łamie lotniskowe przespisy, przebiegam przez zamknięte schody, namawiam superwajzorkę żeby pomogła mi bez dodatkowych opłat nasze dziedzictwo kulturowe dostarczyć do miejsca przeznaczenia. Pyta tylko czy zamierzam to wypić w Honolulu. Mam nadzieję -odpowiadam. Uśmiecha się i przyjmuje plecak tylko z butelką zawiniętą w bluzę. Resztę chowam do plastikowego worka i heja z powrotem po tych samych schodach rzekomo nieczynnych. Niestety zostałem przyuważony przez WIĘKSZĄ obsługantkę lotnicha i musiałem nieco złagodzić jej pretensje. Jeszcze tylko ktoś dostaje moją miejscówkę w samolocie i czekam na wyjaśnienie sprawy kiedy wszyscy są już w środku i w końcu udaje się oderwać od pasa lotniska w samolocie American Airlines na Hawaje!

Wulkan nie hula, burza hula, samolot nie hula

2011-05-27T01:42:00.000-07:00

Dobrze, że siedzenia na metalowych ławkach w hali głównej odlotów na naszym przytulnym Okęciu nie są przedzielone. Dzięki temu mogłem całkiem "wygodnie" spać na opustoszałym jeszcze lotnisku, przy stanowisku British Airways od 3 rano po grillu nad Wisłą i kebabie na Saharze :) Wyczekiwałem godziny 6:10 podobnie jak kilkudziesięciu innych rozgoryczonych pasażerów. Wtedy miał zjawić się przedstawiciel linii w pracy. Londyńska burza spowodowała odwołanie lotu. Faaaajnie !
Przebudzony jakoś po 5 obserwuję, że zaczyna tworzyć się kolejka z kilku osób przy moim stanowisku. Hala odlotów już zagęszczona. Podnoszę głowę z plecaka, przeciągam się, ludzię się gapią. Przez chwilę poczułem się jak Tom Hanks w Terminalu. Wystarczająco prędko moje zwoje mózgowe spowodowały zdanie sobie sprawy, że za chwilę będą wszyscy pasażerowie odwołanego lotu. Wielce "zafascynowany" ustawiłem się w kolejce, choć to za dużo powiedziane. Przyjąłem pozycję parterową opierając się o plecak i chyba zasnąłem. Nagle w kolejce stało z 40 osób i jakby 2 mniej przede mną. Jeden pan starający się rozwiązać problemy wszystkich znajdując zastępcze połączenia. JEDEN... To TRWA. Ludzie wku... (wszyscy wiedzą co).
Okazało się, że Honolulu to dla niego dużo większe wyzwanie i w trakcie pomocy mi w międzyczasie aranżuje loty dla 2 par lecących na mecz do Londynu i Meksykance do Meksyku. Nie mogę lecieć przez Vancouver, bo nie mam biometrycznego paszportu cokolwiek to znaczy. Zwykła paranoja. Już mi obojętnie, bo chcę po prostu ruszyć więc zaakceptowałem nową trasę Warszawa - Munich - Los Angeles - Honolulu z 12h czasem przesiadki w LA. Faaajnie.
No trudno. Dzięki temu przy frappe na całkiem wygodnym fotelu w Flying Bistro mogę zacząć bloga. Chce mi się spać. Dobranoc

Aloha !

2011-05-27T01:04:00.000-07:00

Całe życie na ostatnią chwilę.
Dzięki tej przypadłości dzieje się jak się dzieje, a przy okazji nie odczuwam nawet zbytniego stresu przed odlotem, bo wykorzystałem już go przy sukcesywnym ogarnianiu przedodlotowym. Udało się !
Ostatni rok studiów to też ostatnia okazja żeby w ramach popularnego work&travel podjąć legalnie pracę w ju es eju i przeżyć jakiś adwenczer of kors ;)
Z planami mam tak, że jak już wpadną do głowy i znajdą swoje miejsce wśród tego całego bałaganu to ciężko (jak dotychczas niemożliwie) jest się ich pozbyć. Hawaje zakorzeniły się wystarczająco mocno żebym przez 2 lata nie przestał dążyć do realizacji celu. Pojawia się też wyzwanie znalezienia sobie tam pracy co ostatecznie daje 2 opcje na długość pobytu - 1 lub 4,5 miesiąca. Wolę tą drugą. Tak czy inaczej odwrotu już nie ma, a jak się stanie tak będzie :)